Τα σχολεία.....

«Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής» 19 February 2013 Δημήτρης Νατσιός, Παιδεία «Κάλλιο γνώση παρά γρόσι». Από τα χρόνια της δουλείας μας έρχεται η σοφή παροιμία του λαού μας, που εξεικονίζει τον ζήλο των προγόνων μας για τα γράμματα. Αλλά για ποια γράμματα; Εκείνο το φαινομενικώς απλοϊκό τραγουδάκι του «Κρυφού Σχολειού», το «φεγγαράκι μου λαμπρό», μας λέει ότι τα σκλαβόπουλα, «μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά», άκουγαν από το στόμα τού παπά για γράμματα και σπουδάματα, αλλά, κυρίως, θέριευαν την αποσταμένη ελπίδα με «του Θεού τα πράματα».   Όπως γράφει ο ακαδημαϊκός Σίμος Μενάρδος, στα χρόνια της φρικτής Οθωμανοκρατίας « ...η ψυχή του Έθνους αγρυπνούσε. Φτωχοί παπάδες και δάσκαλοι, που ετρέφοντο με λίγο ψωμί, είχαν το σθένος εις το βάθος της ψυχής των, σθένος ποιητών. Καταλάβαιναν την ευθύνην που τους εβάρυνε να συνεχίσουν την ελληνικήν παράδοσιν, διηγούντο εις τα Ελληνόπουλα ποια ήταν άλλοτε η πατρίδα τους και τους εδίδασκαν δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία». (αρχ. Ιω. Αλεξίου, «Η Παιδεία στην Τουρκοκρατία», εκδ. «Ζωής», σελ. 181). Από εκείνα τα σχολεία και με τέτοιους δασκάλους «αποφοίτησαν» τα λιοντάρια του '21. Μα και ο άγιος των σκλάβων, ο Πατροκοσμάς, τα ίδια δεν κανοναρχούσε στο Γένος; «Το σχολείον ποτίζει την ψυχή και ανοίγει τες εκκλησιές» κήρυττε, γιατί γνώριζε ο άγιος ότι τα προσανάμματα της εθνικής ελευθερίας τα προσφέρει του Χριστού η πίστη η αγία.    Ο πρώτος και τελευταίος ίσως Ρωμηός Κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, είχε συλλάβει εναργέστατα ότι για να «σταθεί» το αρτιγενές κράτος στην χορεία των «πεπολιτισμένων» εθνών της Εσπερίας πρέπει η Παιδεία του να αρδεύεται από τις αείχλωρες πηγές της ρωμαίικης παράδοσης, ειδάλλως καταντά «παλιόψαθα των εθνών». Γράφει σε επιστολή του προς τον Μουστοξύδη μεταξύ άλλων. «Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής». (Ι. Καποδίστρια, «Κείμενα», εκδ. ΟΕΔΒ, σελ. 75).   Αυτά τα τρία είναι τα ψηλώματα, οι κορυφές με τις οποίες φτερούγιζε ο λαός για τόσους αιώνες: η πίστη (η χριστιανική αγωγή), η πατρίδα (η εθνική αγωγή) και η οικογένεια (η ηθική αγωγή), που τα πρώτα ανεξίτηλα μαθήματά της τα λαμβάνει ο άνθρωπος από την κατ' οίκον Εκκλησία. Και αν επί επταετίας διαπομπεύτηκε το τρίπτυχο των ελληνοσώτειρων αρετών, λόγω της μετατροπής τους σε ιδεολόγημα, δίδοντας ταυτόχρονα και μια ουρανόπεμπτη πρόφαση στους ψευτοπροοδευτικούς να επιπέσουν αργότερα και να μαγαρίσουν και την πατρίδα και την «θρησκεία» και την οικογένεια, εν τούτοις πάντοτε στην ιστορία μας πολεμούμε γι' αυτά τα τρία πολυτίμητα. Δεν ήταν εφεύρημα των Απριλιανών,. Η ημιμάθειά τους τα αμαύρωσε. Θυμίζω. Τον παιάνα που διασώζει ο Αισχύλος στο έργο του «Πέρσαι» (Στιχ. 402-5).   «Ω παίδες Ελλήνων, ίτε ελευθερούτε πατρίδ' (η πατρίδα), ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας (η οικογένεια), θεών τε πατρώων έδη (η θρησκεία), θήκας προγόνων νυν υπέρ πάντων αγών».   Την Δευτέρα 28 Μαϊου του 1453 ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μιλά στον λαό ως «ο ποιμήν ο καλός», που «την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων». «Όσοι συνάχθηκαν και τον άκουσαν, ήταν σαν να κάθισαν γύρω από το τραπέζι του Μυστικού Δείπνου», γράφει ο Παν. Κανελλόπουλος. Διέσωσε ο πιστός του συμβουλάτορας Σφραντζής τα λόγια του ήρωα βασιλέα: «Καλώς ουν οίδατε αδελφοί, ότι ... οφειλέται κοινώς εσμέν ίνα προτιμήσωμεν αποθανείν ... υπέρ της πίστεως ημών ... (η θρησκεία) υπέρ της πατρίδος ... υπέρ του βασιλέως ως Χριστού του Κυρίου ... υπέρ συγγενών και φίλων ...». (η οικογένεια). («Ελληνορθόδοξη Πορεία» επιμ. Κ. Χολέβας, σελ. 126).   Αυτά τα τρία τιμαλφή λαμπρύνουν το Συναξάρι του Γένους - οι ήρωες της πατρίδος - και κοσμούν το Εικονοστάσι της Εκκλησίας - οι άγιοι και οι μάρτυρες.   Όταν έλεγε ο Μακρυγιάννης «γι' αυτά πολεμήσαμεν» αυτό εξυπονοούσε ...   Αυτή η Παιδεία, η βαπτισμένη στην κολυμπήθρα της Ελληνορθοδοξίας, βαστούσε, παρ' όλο που η λεγόμενη πνευματική ηγεσία του τόπου πάλευε για την νεκρανάσταση της αρχαίας Αθήνας (Κοραής), μήπως και μας αποδεχθεί η Ευρώπη. Ο Κολοκοτρώνης, ο αγράμματος αυτός άνθρωπος, ο μόλις γνωρίζων να συλλαβίζει, είχε σαφέστατη αντίληψη του σκοπού της μορφώσεως. Αποτεινόμενος τον Νοέμβριο του 1838 από τον λόφο της Πνύκας προς τους συγκεντρωμένους εκεί μαθητές των Αθηνών, τους είπε επιγραμματικότατα: «Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γίνη σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, αλλά να κυττάξη το καλό της κοινότητος και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας», λόγια που υπενθυμίζουν την ρήση του μεγάλου Περικλή στους Αθηναίους: «Καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ' εαυτόν διαφθειρόμενης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλληται, κακοτυχών δε εν ευτυχούση πολλώ μάλλον διασώζεται». (Θουκυδ. Β' 60). Μεταφράζει ο Ελευθέριος Βενιζέλος «διότι ο άνθρωπος που ευδοκιμεί εις τας ιδιωτικάς του υποθέσεις, εάν η πατρίς του καταστραφή, χάνεται κι αυτός μαζί της, ενώ είναι πολύ μάλλον πιθανόν ότι θα σωθή, εάν κακοτυχή μεν ο ίδιος, η πατρίς του όμως ευτυχή».   Αυτό δεν είναι το «είμαστε στο εμείς» του Μακρυγιάννη. Παιδεία χωρίς το ευλογημένο «εμείς», είναι μια «Παιδεία», «μία βιομηχανία που παράγει τους ψευτομορφωμένους και τους νεόπλουτους της μάθησης, που έχουν την ίδια κίβδηλη ευγένεια με τους νεόπλουτους του χρήματος», γράφει ο Σεφέρης (Δοκιμές, τ. Α', σελ. 236, εκδ. «Ίκαρος»). (Τι ωραία το διατύπωσε αυτό ο οσιακής μνήμης Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, όταν έλεγε: «Κλείνουμε λάθος την αντωνυμία. Λέμε εγώ, εσύ, αυτός, αντί να λέμε αυτός, εσύ, εγώ»). Ο τύπος αυτός του ελληνορθόδοξου σχολείου βαστούσε ως την εποχή που άρχισε να δρουν και να το επηρεάζουν οι πειραματισμοί, οι αλχημείες που ονομάστηκαν πομπωδώς εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. Φαινόμενο που παρουσιάστηκε στην αυγή του 20ου αι. και εντάθηκε κατά την μεταπολίτευση.   Μέχρι τότε το σχολείο με τον κακοπληρωμένο, αλλά ψυχωμένο εκείνο δάσκαλο, στάθηκε θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους, της ρωμαίικης παράδοσης, από τον Τρωικό πόλεμο και τον Όμηρο έως τον Παλαιολόγο και την Επανάσταση του '21. Οι «παλιοί» οι δάσκαλοι δεν ήξεραν πολλά πράγματα από το τι γινότανε έξω από τα σύνορα του κράτους, δεν κατείχαν μεταπτυχιακά και «ντοκτορά», γνώριζαν όμως αρχαία Ελληνικά και την ιστορία μας και μετέδιδαν την φλόγα της ψυχής τους, πολλές φορές με πολλή ρητορική, αλλά πάντοτε με πνευματική εντιμότητα και ευθύνη. Και ξεσκόλιζαν εκείνα τα σχολεία «δασκαλούδια», οπλισμένα με τον γερό πολιτισμό του Γένους, που έβγαζαν ασπροπρόσωπες τις κοινωνίες που τα ανέθρεφαν. Αυτό το σχολείο όμως το κλόνισε στην ψυχή του Έθνους η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Ό,τι δεν είχε πρόσφατη ημερομηνία λήξεως θεωρήθηκε αντιδραστικό, συντηρητικό και εξοβελίστηκε. Η γλώσσα, αμυντήριο αήττητο του λαού, κατακρεουργήθηκε, η παράδοση διαπομπεύτηκε, η πίστη περιθωριοποιήθηκε, η φιλοπατρία ποινικοποιήθηκε. Και έτσι από το σχολείο των «ιερών γραμμάτων», φτάσαμε στα «άθεα γράμματα».   «Τ' άθεα γράμματα παραμέρισαν τους αγίους και τους αγωνιστές και βάλανε στο κεφάλι του έθνους, ξένους κι άπιστους γραμματισμένους, που πάνε να νοθέψουνε τη ζωή μας. Τα άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους και το αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του» έλεγε ο «Παπουλάκος» του Κ. Μπαστιά.   Τέτοια «άθεα γράμματα που υφαίνουνε το σάβανο του Γένους» διδάσκονται σήμερα στα σχολεία μέσω των επικίνδυνων σχολικών βιβλίων.   Παράδειγμα: Έχω μπροστά μου, «τρεις γενιές» θα έλεγα, βιβλίων γλώσσας Στ' Δημοτικού, που παλαιότερα τα ονομάζαμε «Αναγνωστικά», γιατί μέσω αυτών γινόταν και ανάγνωση του πολιτισμού μας. Του 1964, 1983 και 2006 αντίστοιχα. Το πρώτο ξεκινά με βυζαντινή εικόνα «Ο Χριστός ευλογών τα παιδιά», το δεύτερο, μ' ένα απόσπασμα της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, στο τρίτο, το νεοταξικό, θα βρεις άσκηση με την οποία οι μαθητές καλούνται να γράψουν μια ιστορία στην οποία πρωταγωνιστούν ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Καραγκιόζης και η ... Κοκκινοσκουφίτσα. Στα παλιά βιβλία μοσχοβολούσαν τα κείμενα για ήρωες και αγίους, σμίλευε ο δάσκαλος ψυχές. Στα νέα, του Νέου Σχολείου, περισσεύουν τα μίζερα, τα καταθλιπτικά, τα σχιζοφρενικά κείμενα. Παιδεία χωρίς Χριστό, εκπαίδευση ξέψυχη, που ετοιμάζει τους αυριανούς Γενίτσαρους, εκπαίδευση που «γέμισε τα παιδιά με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία για το πώς θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα».   Και θα κλείσω με τη φωνή που μας έρχεται από το περιβόλι της Παναγίας μας. Το 1984 οι Αγιορείτες Πατέρες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Κυκλοφορήθηκε ένα συγκλονιστικό κείμενό τους με τίτλο «το Άγιον Όρος και η Παιδεία του Γένους μας».   Λόγος αδελφικός βγαλμένος από την πείρα ενός μεγάλου σχολείου ζωής, υπεύθυνος και αναγκαίος, παρήγορος και αυστηρός συνάμα.   Αποσπώ ένα κείμενο, γραμμένο από την κιβωτό του Γένους: <<Γιατί να υποσιτίζονται πνευματικά τα παιδιά; Γιατί να τρέφονται με ακαθαρσίες; Γιατί να βασανίζονται; ...Ποιος μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μείνουν «αγράμματα», σαν τον Μακρυγιάννη, να μάθουν, να πάρουν τη χάρι του λαού του Θεού και τότε να γίνουν οι αγράμματοι οι καλύτεροι πεζογράφοι μας ...   Ποιος μπορεί να μας κρατήση στο ύψος , στο ήθος, στην ελευθερία της «αγραμματοσύνης» του «καθυστερημένου» λαού, που βλάστησε από το χώμα του τα Δημοτικά τραγούδια, τις παροιμίες, τους σκοπούς, τα ήθη και τα έθιμα των Αρματολών και Κλεφτών>>. Την απάντηση την βρίσκουμε στο ίδιο το κείμενο: μόνο η Εκκλησία του Χριστού μπορεί ...   

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/7380, ντίβαρο

Όπλο μας η Αλληλεγγύη

Όπλο μας,η Αλληλεγγύη

"Είμαι ηλεκτρολόγος με 22 χρόνια προϋπηρεσία. Δουλεύω σε βάθος 20 και 30 μέτρων κάτω από τη γη, που υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία. Έχω περάσει λεπτοσπείρωση από ποντίκι. Συντηρώ συστήματα με τάση 20.000 Βολτ, όπου για ένα λάθος μπορείς να γίνεις κάρβουνο. Δουλεύω νυχτερινά και τρεις Κυριακές υποχρεωτικά τον μήνα. Όλα αυτά δεν υπολογίζονται πλέον. Στον βασικό μισθό των 750 ευρώ, δικαιούμαι 150 ευρώ τον μήνα γιατί δουλεύω σε ιδιαίτερες συνθήκες και 110-120 ευρώ για τρεις Κυριακές τον μήνα. Όλα μικτά". Κάπως έτσι ξεκινά τις δηλώσεις του ο Σπύρος Ρεβύθης, αντιπρόεδρος των σωματείων, των εργαζομένων του μετρο.
Εδώ και 8 μέρες η Αθήνα βρίσκεται χωρίς μετρό, ενώ οι στάσεις εργασίας από τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς καθώς και οι κινητοποιήσεις πληθαίνουν μέρα με τη μέρα. Μόνο που η σημάσια της απεργίας για κάποιους δεν είναι ακριβώς η ίδια. Στα αυτιά μου το τελευταίο διάστημα το μόνο που ηχεί είτε από τα ραδιόφωνα είτε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι το εξής: Συνεχίζεται και σήμερα η ταλαιπωρία των κατοίκων της Αθήνας, καθώς οι εργαζόμενοι στο μετρό κήρυξαν νέα απεργία για 8η συνεχή ημέρα. Συγχρόνως ο Κ.Χατζηδάκης, υπουργός ανάπτυξης δηλώνει απερίφραστα τα εξής: ''Δε μπορεί η κοινωνία και η κυβέρνηση να είναι όμηροι συντεχνιακών επιχειρήσεων.'' Και συνεχίζει. '' Αποτέλεσμα της Απεργίας είναι να ταλαιπωρείται η Αθήνα και να δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα στην οικονομική ζωή της χώρας.'' Πόσο αστείο,και πόσο λυπηρό ταυρόχρονα; Εν έτη 2013 να ακούγονται τέτοιες δηλώσεις,ενώ δεν διστάζει μάζι με τον Κ.Σαμαρά να προχωρήσουν στο μέτρο της επίταξης, στην ποινικοποίηση των απεργιών και στις απολύσεις των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή που το σύστημα έχει καταρεύσει, που οι ζωές μας έχουν καταρεύσει, που το μέλλον μας έχει καταρεύσει. Την ίδια στιγμή που όλα διαλύονται, την ίδια στιγμή που ο μισθός ανέρχεται στα 400 ευρώ μετά βίας πλέον.
Ο Κ.Χατζηδάκης αναφέρθηκε στο σοβαρό οικονομικό πρόβλημα που δημιουργείται από την απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς. Εγώ προσωπικά λοιπόν θέλω να του ζητήσω μία συγνώμη που δε θα μπορέσω αύριο να ενισχύσω την αγορά της Ερμού. Που δε θα μπορέσω να πάω την βόλτα μου στην Βουκουρεστίου,που δε θα πιώ τον καφέ μου στο Κολωνάκι,που δε μπορέσω να επισκεφθώ το Mall αλλά και που δε θα μπορέσω να βάλω ένα μπουκάλι στα μπουζούκια ώστε να ενισχύσω την οικονομία της χώρας μου. Λυπάμαι Κ.Χατζηδάκη αλλά η Αξιοπρέπεια μου είναι αυτό που μου έχει απομείνει και θεωρώ χρέος μου να σταθώ δίπλα στους εργαζομένους-απεργούς, που με κίνδυνο τη ζωής τους καθημερινά εισπράτουν εξεφτελιστικά χρηματικά ποσά ώστε να γυρνούν στο σπίτι τους με μια φρατζόλα ψωμί, και να μπορούν να κοιτάνε την οικογένεια τους στα μάτια.
Ξέρω ότι αυτές τις μέρες όλοι περνάμε δύσκολα λόγω των απεργιών. Ξέρω επίσης ότι όλοι έχουν τις δουλείες τους και τις ασχολίες τους και θα ταλαιπωρηθούν αυτές τις μέρες. Αλλά ξέρω επίσης ότι τώρα είναι πιο αναγκαία από ποτέ η στήριξη και η αλληλεγγύη στους ανθρώπους αυτούς. Σήμερα είναι αυτοί.Αύριο όμως;Μπορεί να είσαι εσύ,εγώ,ο καθένας από εμας.
Ας σταματήσουμε να κοιτάμε τον εαυτό μας. Οι άνεργοι ανέρχονται πλέον στα 2.000.000 και δυστυχώς,το ποσοστό αυτό συνεχίζει και αυξάνεται ραγδαία.. Όταν η δημόσια παιδεία και υγεία καταργούνται.Όταν τα φαινόμενα υποσιτισμού στην χώρα μας αυξάνονται όλο και περισσότερο καθώς και το ποσοστό των αυτοκτονιών πως γίνεται να κάνουμε μείζον πρόβλημα μας τον αγώνα των εργαζομένων; Πως γίνεται ακόμη και σήμερα να περπατάς στον δρόμο και να ακούς φράσεις όπως: '' Ακόμη έχει απεργία το μετρό,θέλω να πάω για ψώνια στα μαγαζιά.''. Πως γίνεται ακόμη και σε αυτή τη κρίσιμη στιγμή ο καθένας να κοιτάει για ακόμη μια φορά την Πάρτη του;.
Ίσως να έγινα σκληρή, ίσως με παρέσυρε ο θυμός.Ίσως...Δε μπορώ όμως να μείνω θεατής σε όλον αυτό τον παραλογισμό. Αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι στο Μετρό δίνουν ένα μεγάλο αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας τους. Αυτόν τον αγώνα τον στηρίζουν ανοιχτά ο ΗΣΑΠ, η ΕΘΕΛ και η ΠΝΟ, οι οποίοι δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους.
Στα Σεπόλια αυτή τη στιγμή γίνεται ένας τεράστιος αγώνας των απεργών εργαζομένων απέναντι στο μέτρο της επίταξης. Ας τον στηρίξουμε και ας γίνει αυτό αφορμή προς όλους τους εργαζομένους.

Αν όχι τώρα πότε; Aν όχι εμείς,Ποιοί;; Όπλα μας είναι οι φωνές μας και η αλληλεγγύη μας.Δε μπορούν να μας τα πάρουν.

Καλή συνέχεια.

alt


Υγ: Για μένα το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,πιο επιβλητικό,πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.(Ναζίμ Χικμέτ)





Νομίζεις...

Νομίζεις ότι μπορεί να τα έχεις όλα, νομίζεις ότι όλα τα δικαιούσαι, ότι μπορείς ακόμη και να πατήσεις πάνω σε άλλους για να βλέπεις μόνον εσύ, να κολυμπάς σε καθαρά νερά, γιατί τα άλλα τα έχεις βρομίσει προκειμένου να ξεχωρίζεις, νομίζεις... Ξεχνάς όμως ότι πέρασαν πολύ σαν και σένα πριν από σένα και χάθηκαν, πνίγηκαν στο νομίζω τους, υπάρχουν όμως και οι άλλοι οι λίγοι που δεν ξεχνιούνται, δεν τους ξεχνά η Ιστορία, η ζωή, είναι οι προσφέροντες, είναι αυτοί που τους λες με το όνομά τους, Τεστ Παπανικολάου, ένα παράδειγμα, άκου λοιπόν, όσο αναπνέεις και χτυπά η καρδιά σου, άσε τα νομίζω σου και τα θέλω σου, θυμήσου, δεν έχει σημασία αν πιστεύεις ή όχι, όλοι μας μάθαμε την παραβολή των ταλάντων, μην πάει το μυαλό σου στα λεφτά, ομιλεί για τα  προσόντα, που από αυτά έχουμε όλοι μας, άλλος περισσότερα άλλος λιγότερα, μην τα θάβεις, δώσε τα στον συνάνθρωπο, να είσαι σίγουρος θα μείνει.  Ακόμη ξέρε το όλοι μας έχουμε!!!!!


Στο φως επιτέλους τα βρετανικά εγκλήματα στην μαρτυρική Κύπρο

"Στο φως" επιτέλους τα βρετανικά εγκλήματα στην μαρτυρική Κύπρο

alt
Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τα εγκλήματα που τελέστηκαν κατά του Κυπριακού λαού την εποχή του κυπριακού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, έρχονται στη δημοσιότητα μέσα από τον αποχαρακτηρισμό, μετά από δικαστική διαδικασία στο Λονδίνο, σχετικών εγγράφων. 


Συνολικά...


αποχαρακτηρίστηκαν και δόθηκαν στη δημοσιότητα 8.800 έγγραφα από 37 πρώην αποικίες και αναμένονται πλέον αποκαλύψεις για τα βρετανικά εγκλήματα σε βάρος ενός λαού που έδωσε τη ζωή του και πολέμησε στο πλευρό των Βρετανών τον Άξονα με την υπόσχεση της Ένωσης με την μητέρα-Ελλάδα. 


Τα έγγραφα περιέχουν λεπτομέρειες για τις φρικιαστικές ενέργειες - βασανιστήρια των Βρετανών, απαγχονισμούς των αγωνιστών ακόμα και κάψιμο των αντιστασιακών της ΕΟΚΑ μέσα στην στα κρυσφήγετά τους στην Κύπρο. 


Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «The GUARDIAN» όλα τα έγγραφα του Κυπριακού αγώνα μεταφέρθηκαν μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας του νησιού όπου κρύφτηκαν από το Foreign Office (βρετανικό ΥΠΕΞ) μακριά από τους ιστορικούς και το κοινό. 


Οι αποκαλύψεις αφορούν στα βασανιστήρια, την εκπαίδευση μελών των δυνάμεων ασφαλείας και τη μεταφορά αγωνιστών της ΕΟΚΑ σε φυλακές της Βρετανίας. 


Η αγωνία και η προσμονή στην Κύπρο για να ριχθεί άπλετο φως στον αγώνα των Κυπρίων είναι μεγάλη... 


Γιατί εκεί βρίσκονται και οι ρίζες της σύγχρονης κυπριακής τραγωδίας... 








defencenet.gr

.

Αντίσταση στην ψυχική καταστροφή

Αντίσταση στην ψυχική καταστροφή Τού Χρήστου Γιανναρά Ομότιμου καθηγητή Φιλοσοφίας και Πολιτιστικής Διπλωματίας του Παντείου Πανεπιστημίου Πηγή: Επιφυλλίδα "Καθημερινής τής Κυριακής" 4-3-2012. Αναδημοσίευση από: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_04/03/2012_474705 H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας δύσκολα συμβιβάζονται με τη νηφαλιότητα, την ορθοβουλία, τις ψύχραιμες αξιολογήσεις. Oταν δεν υπάρχει πια μισθός ή ο μισθός εξαντλείται σε ελάχιστες μέρες και οι υπόλοιπες του μήνα ξημερώνουν σαν απειλή, δεν υπάρχει μυαλό για διαφορετικά ενδιαφέροντα, για ποιοτικές ενασχολήσεις. Tο μαρτύριο του άνεργου, του χαμηλόμισθου, του βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου είναι η τέλεια ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό, τι ομορφαίνει τη ζωή - να διαβάσει, να ακούσει μουσική, να χαρεί τον περίπατο, να κουβεντιάσει ξέγνοιαστος για ό, τι αγαπάει. Aνημπόρια ψυχική, λογικά μη ελεγχόμενη, παραλυτική. H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας είναι κάτεργο. Aπό τα βαθιά χαράματα που θα σε ξυπνήσει ο πανικός, το μυαλό δεν έχει άλλη έγνοια παρά μόνο τον πνιγμό των χειροπιαστών απειλών: Tους απλήρωτους λογαριασμούς, τα άδεια ερμάρια, το άδειο ψυγείο, την παγωνιά στο σπίτι με το καταργημένο καλοριφέρ. Aν κάποιοι από τους πολιτικούς υπαίτιους και αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας έφταναν στο εδώλιο του κακουργοδικείου, οι αναίτια καθηλωμένοι στο κάτεργο θα ένιωθαν ανασασμό. Oχι γιατί θα έπαιρναν εκδίκηση, αλλά για το κουράγιο και την ελπίδα που θα τους χάριζε η αίσθηση ότι ανήκουν σε κοινωνία, μοιράζονται τη συμφορά με συνανθρώπους, μπορούν να εμπιστεύονται θεσμούς απονομής δικαιοσύνης. H ψυχική καταστροφή που συντελείται στην Eλλάδα σήμερα είναι ανήκεστη και μοιάζει να βάζει τέλος στη μακραίωνη ιστορία των Eλληνόφωνων του βαλκανικού νότου. Yπερβολή; Mακάρι. Πάντως πρόκειται για διάλυση και αποσύνθεση κάθε στοιχείου συνεκτικού της ελληνικής συλλογικότητας. H γλώσσα, το άλλοτε καύχημα των Eλλήνων, έχει προ πολλού εξουδετερωθεί στο λίκνο της εκπαιδευτικής παρακαταθήκης, στην επίσημη δημόσια εκφορά της, στη ριζικά αλλοτριωμένη με το μονοτονικό γραφή της. H ιστορική συνείδηση, το ίδιο. H μεταφυσική βιωματική παράδοση, ένσαρκη στο λαϊκό σώμα και μήτρα παραγωγής πολιτισμού, μεταποιημένη σήμερα σε παιδαριώδη ιδεολογήματα «επικρατούσας θρησκείας». Kαι οι ξιπασμένες ελπίδες δύο αιώνων για μεταμόρφωση της «Ψωροκώσταινας» σε «κράτος ευρωπαϊκόν» ή «εκσυγχρονισμένο», εξευτελισμένες πια, με το ελληνικό όνομα περίγελο του πλανήτη. Στο κάτεργο της φτώχειας, της στέρησης, του φάσματος της πείνας δεν έχουμε σε τίποτα να στηριχθούμε, πουθενά να ελπίσουμε. H κρατική μας οργάνωση, στην κάθε παραμικρή πτυχή της, απροκάλυπτος εμπαιγμός, ξεδιάντροπος. Παραμένουν ακόμα, ακόμα σήμερα, σε θώκους υπουργών, με εξουσίες και χλιδάτες προνομίες, με δημόσια προβολή και αγέρωχη ιταμότητα, οι ένοχοι της κακουργηματικής ανικανότητας ή της θρασύτατης φαυλότητας, αυτοί που μας οδήγησαν, εκατομμύρια ανθρώπους, στο κάτεργο. Mια απίστευτα μεγάλη μερίδα της ηλεκτρονικής και της έντυπης δημοσιογραφίας συνεχίζει, απτόητη από την τραγωδία της λαϊκής απόγνωσης, να μετράει το «νόημα» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης με μόνα τα μέτρα του χαμένου ιστορικο - υλιστικού «παραδείσου» - μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, το ίδιο κάνει. Oι μεν διαφημίζουν σαν «σωτηρία» την εξαθλιωτική απομόνωση, κατά το πρότυπο άλλοτε της Aλβανίας και της Kούβας, οι δε το ραγιαδισμό της αδιαπραγμάτευτης υποταγής στην αδίστακτη ανθρωποκτόνο τοκογλυφία. Oι θαυμαστές του αχαλίνωτου καπιταλισμού ταυτίζονται απροκάλυπτα με τους θιασώτες των «οραμάτων» της κάποτε σταλινικής μονοτροπίας. Tο (αφελές ή αμειβόμενο) θάμβος για την υπέρτατη αυθεντία ιδιωτικών «οίκων αξιολόγησης» κρατών και κοινωνιών, καταδίκης λαών στο κάτεργο της πείνας και του απελπισμού, εξομοιώνεται απολύτως με τις παραισθησιογόνες ιδεοληψίες της Παπαρήγα και του Tσίπρα. Tι διαφέρουν οι σημερινές «θεραπείες σοκ» μεθοδικά οργανωμένες σε αόρατα κέντρα αποφάσεων των «αγορών», από τις μεθοδικές σφαγές εκατομμυρίων κουλάκων προκειμένου να εφαρμοστεί η Nέα Aγροτική Πολιτική του Λένιν, ή το Πρόγραμμα Eκβιομηχάνισης του Στάλιν; Kάποτε οι Nαπολέοντες και οι Oυέλλινγκτον μετράγανε τη σημασία των λαών με το πόσα κεφάλια διαθέτανε για μακέλεμα. Σήμερα η Moody' s, η Standard and Poor' s ή η Fitch τη μετράνε με το πόσα κεφάλια διαθέτουν για «κινεζοποίηση» της παραγωγής, για φτηνή εξαθλιωτική δουλειά στο κάτεργο της απόγνωσης. Kαι όπως τότε υπήρχαν γραφίδες που εξωράιζαν και εξυμνούσαν το μακέλεμα σαν «πατριωτισμό», έτσι και σήμερα υπάρχει δημοσιογραφία που διαφημίζει τους όποιους όρους γενοκτονίας επιβάλλει η Διεθνής των πολιτικά ανεξέλεγκτων τοκογλύφων σαν μεγαλόψυχη προσφορά σωτηρίας. Aπό το κάτεργο δεν μπορούν να μας λυτρώσουν γενικές συνταγές σωτηρίας, «πρωτοβουλίες» αγαθών προθέσεων παγιδευμένες στο ίδιο γήπεδο όπου παίζουν δεξιοτέχνες οι βασανιστές μας. Mέσα σε μια μόλις χρονιά είδαμε να εκφυλίζονται νομοτελειακά ο ειρηνικός ξεσηκωμός των «αγανακτισμένων», η «Σπίθα» του Θεοδωράκη, ο «Kοινωνικός Σύνδεσμος» και πλήθος ανυστερόβουλες ομαδοποιήσεις έντιμων πολιτών. Aναπότρεπτα θα επανέλθουν, όπου να 'ναι, διεκδικητές της ψήφου μας οι ίδιοι, γνωστοί και μη εξαιρετέοι, υπαίτιοι της σημερινής μας κόλασης, οι κραυγαλέα ανίκανοι και φαύλοι. Mε ιλιγγιώδη αδιαντροπιά, ανακατεύοντας την ίδια αηδιαστική τράπουλα των ψηφοδελτίων τους, διανθισμένη με τάχα καινούργιους αρχηγούς, αυτουργούς των εγκλημάτων που οδήγησαν στο εφιαλτικό αδιέξοδο. Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη. Nαι, θα ψηφίσουμε για άλλη μια φορά ολότελα απελπισμένοι, για άλλη μια φορά το σιχαμερό μη χείρον. Aλλά να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η ριζοσπαστικότερη αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Eλληνες. Mη χάνουμε πολύτιμα της προσωπικής ζωής μας χρόνια δίχως την επίγνωση, ότι η ελληνικότητα είναι προσωπική ανακάλυψη, είναι έρωτας, όχι δεδομένη καταγωγή. Oτι αξίζει να τη ζήσεις, όποιος ηλίθιος ή απατεώνας κι αν σε κυβερνάει, μεθώντας με τη γλώσσα της, αφομοιώνοντας την αρχοντιά της ιστορίας της, έκθαμβος συνεχώς με το αποκαλυπτικό κάλλος της Tέχνης της, ερωτευμένος ακατάπαυστα με τη σοφία που ενηλικίωσε την ανθρώπινη αναζήτηση. Δεν είναι φυγή η προσωπική ανακάλυψη της ελληνικότητας. Eίναι δρομοδείχτης. ΠΗΓΗ ΟΟΔΕ

Η πρόωρη Μεγάλη Παρασκευή

Η πρόωρη μεγάλη Παρασκευή -κρεμάμεθα επί ξύλου

Δημοσιεύτηκε από τον Πάνος [admin] στις 11/2/12 (11 Αναγνώσεις)
Η πρόωρη μεγάλη Παρασκευή -κρεμάμεθα επί ξύλου

Η πρόωρη μεγάλη Παρασκευή *

Την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012 κρεμάται επί ξύλου ολόκληρος ο ελληνικός λαός

 

Του Γιώργου Π. Παύλου

alt

 

Κύριοι Βουλευτές,

Πρώτ' απ' όλα, ας παραδεχθούμε την μία και μοναδική αλήθεια που παρήγαγε και υπηρέτησε ανά τις χιλιετηρίδες ο λαός μας μαζί με άλλους ευγενείς και πολιτισμένους λαούς. Ότι, δηλαδή, όποιος δεν αγαπάει, δεν υπηρετεί και δεν φροντίζει τον συγκεκριμένο άνθρωπο με σάρκα και οστά, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, θρησκείας, ή ό,τι άλλο τον καθορίζει, τότε όσες γραβάτες και κουστούμια πολυτελείας κι αν φοράει, όσες όμορφες ιδεολογίες, διεθνιστικές ή εθνικιστικές κι αν αραδιάζει, όσο κι αν καμώνεται τον σωτήρα ανθρώπων ή λαών, δεν μπορεί να είναι άλλο από λύκος με προβάτου όψη, κλέπτης και ληστής με ύπουλα υποκριτική αμφίεση φιλανθρώπου, ανθρωπιστή ή οικολόγου.

 

* Ανοιχτή Επιστολή προς τα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου, του Γιώργου Π. Παύλου,  Αν. Καθ. Δ.Π.Θ.

Ως απλός πολίτης σας υποβάλλω έκκληση, έστω και την τελευταία στιγμή, να σταματήσετε τη δολοφονία και την εξόντωση των Ελλήνων πολιτών και του ελληνικού λαού στην Ελλάδα.

Διότι ήδη, έχετε οδηγήσει σε πρωτόγνωρη εξαθλίωση τους Έλληνες πολίτες και τους έχετε καταδικάσει στην ανεργία, στους μισθούς πείνας και στην στέρηση των στοιχειωδών για τη ζωή, τροφή, στέγη, μόρφωση και υγεία. Τώρα δε, με τη νέα Δανειακή Σύμβαση, πουλάτε σε ξεφτιλιστική τιμή κάθε ελληνική περιουσία, δημόσια ή ιδιωτική, και μετατρέπετε τον ελληνικό λαό σε σύγχρονο κολίγο και δουλοπάροικο.

Διότι, αγαπητοί κύριοι, όσο ζουν Έλληνες στην Ελλάδα, ή όπου αλλού, θα σας καταγγέλλουν αιωνίως για το έγκλημα που διαπράττετε διαρκώς τον τελευταίο καιρό, εναντίον του ελληνικού λαού, εναντίον της Ελλάδος, του πολιτισμού και της δημοκρατίας.

Αυτήν την Κυριακή έχετε μια τελευταία ευκαιρία αλλαγής και από άτυποι και αθέλητα εχθροί ή προσποιητοί φίλοι του ελληνικού λαού και της Ελλάδος να γίνετε ειλικρινείς φίλοι και υποστηρικτές της ελληνικής υπόθεσης. Να μην ψηφίσετε δηλαδή, την τελική πράξη του συλλογικού θανάτου των Ελλήνων και της ελληνικής υπόθεσης.

Εάν, αξιότιμοι κύριοι βουλευτές, τελικώς αποφασίσετε υπέρ του τερατώδους νέου μνημονίου και με την ψήφο σας οδηγήσετε τον ελληνικό λαό και την Ελλάδα σε μια πρωτόγνωρη μορφή υποδούλωσης και πολιτικής δολοφονίας των, τότε κατ' ουσίαν, με τα ίδια σας τα χέρια αυτοκτονείτε πολιτικά, ηθικά και πνευματικά και φονεύετε τους εαυτούς σας.

Συγχρόνως δε, καταδικάζετε τα παιδιά σας και τα παιδιά των παιδιών σας στην μεγαλύτερη δυνατή καταδίκη, που δεν είναι άλλη από την καταδίκη της ιστορίας. Εάν οι 7 Συνταγματάρχες και οι στενοί των συνεργάτες κατέστρεψαν την Κύπρο και την Ελλάδα, ή κάποιοι πολιτικοί παλαιότερα με ιδιοτελείς ή και ανόητες πράξεις κι αποφάσεις αφάνισαν τον μικρασιατικό Ελληνισμό, εσείς, εάν δεν έλθετε εις εαυτόν και δεν συνειδητοποιήσετε τί πράττετε, όχι μόνον καταστρέφετε την ελληνική δημοκρατία και τον ελληνικό λαό, αλλά συγχρόνως βάζετε τις βάσεις για την καταστροφή της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Διότι η οικονομική, πολιτική και πνευματική εξαθλίωση του ελληνικού λαού θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Εγκαινιάζετε, κατ' ουσίαν, την αρχή διάλυσης της ενωμένης Ευρώπης και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, της μόνης αληθινά υφιστάμενης δημοκρατίας σε ολόκληρη την υφήλιο. Εάν δεν αντισταθείτε τώρα, θα γίνετε κατ' ουσίαν συνένοχοι όσων θέλουν να καταργήσουν τις δημοκρατίες των λαών και να τους αρπάξουν κάθε εθνικό πλούτο κι ελευθερία, υπό το ψευδο-πρόσχημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης και πολτοποίησης των πάντων.

Διότι, η όποια διακυβέρνηση, τοπική, εθνική ή παγκόσμια, που υβρίζει, προπηλακίζει και λεηλατεί ανθρώπους και λαούς που της αντιστέκονται, είναι πάντοτε ο παρών εφιάλτης. Από τον εφιάλτη αυτόν πρέπει να σώζονται αμυνόμενοι οι άνθρωποι και οι λαοί, όπως και κάθε αληθής δημοκρατία, τοπική, εθνική ή παγκόσμια. Διότι μια αληθινά παγκόσμια διακυβέρνηση και δημοκρατία που κάθε λογικός άνθρωπος θα αποδεχόταν, θα πραγματοποιηθεί μόνο μέσα από το σεβασμό των τοπικών δημοκρατιών και την πραγματική κι ελεύθερη συναίνεση ανθρώπων και λαών.

Κύριοι Βουλευτές, είναι πλέον σαφές σε όλους μας, ότι η Ελλάδα είναι ο τόπος και η γεωγραφική ευρωπαϊκή περιοχή δοκιμής, για την επιβολή ενός νέου και παγκόσμιου πλέον μεσαίωνα. Ενός μεσαίωνα απάνθρωπου, του οποίου οι εμπνευστές και δημιουργοί υποκρίνονται ότι θέλουν να σώσουν τα κουνούπια, τις αρκούδες και τις χελώνες ή το οικοσύστημα της γης και συγχρόνως δολοφονούν ανελέητα και απάνθρωπα, στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά, εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα, καταδικάζοντας τους ανθρώπους όλου του πλανήτη στο πλέον απάνθρωπο, αντιδημοκρατικό και αποκρουστικά αυταρχικό, παγκόσμιο καθεστώς ζωής, το επικαλούμενο «παγκόσμια διακυβέρνηση».

Τα σημερινά κενά ιδεολογήματα περί παγκόσμιας διακυβέρνησης, όπως τα παλαιότερα αντίστοιχά τους, εθνικιστικά ή σοσιαλιστικά, ή το περίφημο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», φανερώνουν ή ανόητους ή διεστραμμένους νόες, όταν χρησιμοποιούνται για να φονεύουν τους ζωντανούς ανθρώπους, με το πρόσχημα μάλιστα, ότι αυτό γίνεται για το καλό των ανθρώπων και των λαών.

Έτσι, ενώ η περιβόητη χούντα έβαλε το '67 στον γύψο τα χέρια και τα πόδια των Ελλήνων, εσείς τώρα, επιχειρείτε να βάλετε στον γύψο, το σώμα αλλά και την ψυχή, όχι μόνον εμάς των ιδίων, αλλά και των δισέγγονων και τρισέγγονών μας, αν τελικά, μετά απ'  αυτά που πράττετε, υπάρξουν.

Ακόμη, κύριοι βουλευτές, είναι σαφές σε όλους μας, ότι τα δάνεια προς την Ελλάδα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ελάχιστο μέρος από τον κλεμμένο πλούτο και χρυσό των Ελλήνων, αρχής γενομένης από τις Σταυροφορίες. Μιας κλοπής που διαιωνίζεται με τις «Τράπεζες της Ανατολής», με τις κλοπές της Γερμανικής Κατοχής, πρόσφατα δε με την κλοπή του Χρηματιστηρίου της Αθήνας, ή τα ύποπτα CDS (ασφάλιστρα υψηλού κινδύνου) αλλά και με πολλούς άλλους τρόπους που εσείς γνωρίζετε, ή πρέπει να γνωρίζετε καλύτερα από τον απλό Έλληνα πολίτη.

Ακόμη, είναι σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, αυτονόητο και σαφές, ότι τα τελευταία δάνεια προς την Ελλάδα, όχι μόνον δεν χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, αλλά στην ουσία, εξανεμίστηκαν από ένα μικρό ποσοστό Ελλήνων και ξένων συνενόχων τους που δεν είναι άλλοι από το ιστορικό «μαζί» του Αντιπροέδρου, δηλαδή το μόνιμο μαγαζάκι όσων τις τελευταίες δεκαετίες, μετά τη μεταπολίτευση, συνωστίζονται γύρω ή μέσα στην μαρτυρική Βουλή των Ελλήνων. Ενώ τώρα, με τα νέα δάνεια υποθηκεύεται κι αχρηστεύεται όλη η Ελλάδα και καταργείται η ανεξαρτησία της, προς όφελος πάλι εκείνων των όσοι μας οδήγησαν εδώ.

Και όλα αυτά και πολλά άλλα, που διαβάζουμε ή δεν διαβάζουμε στο διαδίκτυο, τα γνωρίζει και η κυρία Μέρκελ, και όσοι άλλοι Ευρωπαίοι ωφελούνται σήμερα τα μέγιστα από την παρούσα οικονομική καταστροφή της Ελλάδος, αδιαφορώντας για την μοίρα των Ελλήνων  πολιτών, αλλά και την μοίρα όλων εν γένει των Ευρωπαίων πολιτών, αφού η αρχή αχρήστευσης της ευρωπαϊκής δημοκρατίας εγκαινιάζεται απλώς στην Ελλάδα .

Και εάν, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δυστυχείς Εβραίοι, ή άλλοι, ρίπτονταν στους θαλάμους αερίων, αφού προηγουμένως τους αποσπάτο ο χρυσός και ό,τι άλλο πολύτιμο τους απέμενε (δόντια, δαχτυλίδια, χρήματα) από τον ανελέητο, απάνθρωπο και δολοφονικό ναζισμό, έτσι σήμερα -πριν ο ελληνικός λαός δολοφονηθεί συλλογικά μέσω του Μνημονίου που εσείς καλείστε να υπογράψετε-, την προσεχή Κυριακή θα του αφαιρεθεί κάθε δημόσιος ή ιδιωτικός πλούτος.

Εν τέλει, γιατί, κύριοι Βουλευτές, τέτοιο μίσος προς τον ελληνικό λαό και τους Έλληνες πολίτες; Ή μήπως άραγε, αγνοείτε, ποιοι οικειοποιήθηκαν άδικα και έκλεψαν τα χρήματα των ξένων δανείων ή τον ελληνικό δημόσιο πλούτο, πρόσφατα ή παλαιότερα; Γιατί φοβάστε να δείτε, ή να πείτε και να υποστηρίξετε την αλήθεια; Γιατί διστάζετε να πράξετε δίκαια και έντιμα προς το αξίωμά σας, προστατεύοντας τους Έλληνες πολίτες αλλά και τους εαυτούς σας από την συγκεκαλυμμένη μεν, άριστα δε σχεδιασμένη και αδίστακτα υλοποιούμενη δολοφονική και ληστρική επιδρομή, τώρα εναντίον της Ελλάδος, και αύριο εναντίον άλλων λαών της Ευρώπης; Δεν θα έπρεπε, αντί να φέρετε στην Ελλάδα το Δ.Ν.Τ. διαψεύδοντας έτσι τους ίδιους τους εαυτούς σας ισχυριζόμενοι το αντίθετο προεκλογικά, και αντί να υπογράφετε δολοφονικά Μνημόνια, τουλάχιστον να έχετε τρέξει για να βρεθούν όλοι όσοι έχουν κατακλέψει τον δημόσιο πλούτο και να τους αναγκάσετε να τον επιστρέψουν;

Πώς την προσεχή Δευτέρα το πρωί, θα μπορείτε να αντικρύσετε στα μάτια και στα πρόσωπα τους Έλληνες συμπολίτες σας, εάν τελικώς την Κυριακή έχετε προσυπογράψει κατατρομοκρατημένοι τον πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό απαγχονισμό της Ελλάδας και των Ελλήνων πολιτών;

Γιατί δέχεστε να σβήσετε κάθε ελπίδα σε αυτόν τον τόπο, ιδίως στις καρδιές των νέων ανθρώπων;

Γιατί σπρώχνετε έναν ολόκληρο λαό στα όρια των αντοχών του και της λογικής, ο οποίος έχει πραγματικά επιδείξει ως τώρα, καρτερικότητα και επιείκεια ως άλλος, συλλογικός αυτή τη φορά, Γκάντι της μη βίας;

Γιατί, τέλος πάντων, καταστρέφετε και τους εαυτούς σας και το λαό σας;

Ύστερα απ' όλα αυτά, θα συμφωνήσετε κι εσείς οι ίδιοι, πως είναι τραγικό το ότι εσείς, οι νόμιμοι εκπρόσωποι των Ελλήνων στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, καλείστε αυτήν την Κυριακή να αποδεχθείτε την ιστορική κλοπή της Ελλάδος.

Είναι τραγικό να καλείστε, ως εκλεγμένο Ελληνικό Κοινοβούλιο, να υπογράψετε την πρωτόγνωρη ιστορική απόφαση αυτοκαταργήσεώς σας και συγχρόνως της κατάργησης των Ελλήνων και της Δημοκρατίας στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Είναι ακόμη, τραγικό να συναινείτε στο προ των πυλών επερχόμενο κοινωνικό και πολιτικό χάος, είτε στην Ελλάδα, είτε ενδεχομένως και στην Ευρώπη.

Είναι τέλος, τραγικό, να καταστρατηγείται κατ' ουσίαν το Ελληνικό Σύνταγμα, το οποίο έχετε κληθεί να υπηρετείτε, συνυπογράφοντας την πώληση της Ελλάδας και των Ελλήνων, αντί πινακίου φακής και αντί τριάκοντα αργυρίων.

 

Ξάνθη, 10.02.2012

--> Κοινότητες Θεμάτων <--


Ένας αρχαίος κινέζικος θρύος

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Φεβρουαρίου 11, 2012

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος ...;
λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:

«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»

Ο δάσκαλος του απάντησε:

«Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση».

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το 
κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.

«Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά.

«Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο».

Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.

«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής.

«Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;»

«Δεν το κατάλαβες;», χαμογέλασε ο δάσκαλος.

«Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».


ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ: ΤΡΟΠΟΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ: ΤΡΟΠΟΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ


alt

ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ:

 ΤΡΟΠΟΙ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

+Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη 

 

 Θ' αρχίσουμε το καινούργιο κεφάλαιο με τον αίγαγρο της Κρήτης, το περίφημο αγριόγιδο των Λευ­κών ορέων, γνωστό και με την ονομασία κ ρ ί - κ ρ ί.Ανέκαθεν το κυνηγούσαν αμείλικτα. Οι «αγριολόγοι» της Κρήτης δεν το άφηναν ποτέ ήσυχο. Το κρέας του νοστιμώτατο. Σου δίνει την εντύπωσα πως πρόκειται για ζαρκάδι και όχι για αίγα. Το δέρμα του ζηλευτό. Μάλι­στα δύο μαύρες ταινίες η μία κατά μήκος της ράχης και η άλλη στο προ των εμπρόσθιων ποδιών μέρος σχηματί­ζουν σταυρό. Και επειδή είναι πολύ συνεκτικό προσφέ­ρεται στην κατασκευή στερεών σπόγγων και λουριών. Τα κέρατα του γεμάτα μεγαλείο, με τύλους, εγκάρσιες δηλαδή ραβδώσεις που προσδιορίζουν την ηλικία του. Οι αρχαίοι Κρήτες συνέδεαν δύο κέρατα τού αρσενικού (τού θηλυκού είναι μικρά) με ξύλινη λαβή και έφτιαχναν εξαιρετικά τόξα.

 Ο κίνδυνος της εξαφανίσεώς του είναι προφανής. Πλην όμως ο Δημιουργός τού χάρισε τρόπους αυτοπρο­στασίας. Μπορεί να τρέχη και να πηδάη με καταπλη­κτική ταχύτητα και τέχνη μέσα στα βράχια και στους γκρεμούς. Στα πολύ δύσβατα και απόκρημνα μέρη το βοηθούν και τα κέρατά του, που τα αγκιστρώνει στους βράχους για να σωθή από την κατακρήμνισι. Είναι εφωδιασμένο με ισχυρή όρασι και ακοή. Αλλά ιδιαίτερα με οξύτατη όσφρησι. Οσφραίνεται τους «αγριολόγους» από πολύ μεγάλες αποστάσεις. Γι' αυτό και οι κυνηγοί προσέχουν τι θέσι θα πάρουν σχετικά με την διεύθυνσι τού ανέμου. Επίσης, καθώς ζη μαζί με άλλα κατά μικρές ομάδες, ένα κάνει τον φρουρό, και μόλις αντικρύση τον εχθρό ειδοποιεί με ειδική κραυγή, με το λεγόμενο «πτοιάκισμα».

Τρόποι αυτοπροστασίας. Συστήματα αμύνης. Είναι κάτι που παρατηρείται σ' όλες τις σελίδες τού βιβλίου της φύσεως. Όλα τα δημιουργήματα είναι προικισμένα με τρόπους και ικανότητες που τους εξασφαλίζουν την επιβίωσι. Μελετώντας αυτούς τους τρόπους θαυμά­ζουμε την σοφία τους, καθώς επίσης και την πολύμορφη ποικιλία τους. Το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης θα είχε πολλά να διδαχθή από την μελέτη τους!

 Ωμιλήσαμε προηγουμένως για την ισχυρότατη όσφρη­σι τού κρί - κρί. Τώρα θ' ασχοληθούμε λίγο με την όσφρησι τού ρινόκερου. Το ζώο αυτό χαρακτηρίζεται ελαττωματικό ως προς την όρασι. Και αντικείμενα που βρίσκονται κοντά του δεν τα διακρίνει καλά. Πως λοι­πόν θα μπορέση να ξεχωρίση τους φίλους από τουςε­χθρούς; Πως θα μπόρεση να βρή το δρόμο του; Τα ελλείμ­ματα της οράσεως τα αναπληρώνει η όσφρησις. Αναφέ­ρεται χαρακτηριστικά από τους φυσιοδίφες ότι συναν­τώντας στο δρόμο του ο ρινόκερος κοπριά από άλλο ρι­νόκερο, καταλαβαίνει με την όσφρησι ποιος πέρασε. Σχετικά πειράματα έχουν αποδείξει ότι κάθε ρινόκερος έχει προσωπική μυρουδιά και αναγνωρίζεται από τους συντρόφους του ανάμεσα σε πλήθος ζώων, ακόμη και σε απόλυτο σκοτάδι.

 Η καμηλοπάρδαλις αμύνεται με την οξύ­τατη όρασί της. Από το υψηλότατο σημείο της σκοπιάς της κατοπτεύει την γύρω περιοχή σε ακτίνα πολλών χι­λιομέτρων και διακρίνει τον εχθρό, το λιοντάρι λ.χ. που παραμονεύει σε απίθανη απόστασι.

 Η στρουθοκάμηλος, το μεγαλύτερο πουλί της γης, παρ' όλο που έχει ωραία και μεγάλα φτερά, δεν μπορεί να πετάξη. Πως όμως θα αμυνθή στην ώρα του κινδύνου; Την σώζει το γρήγορο τρέξιμό της. Στο τρέξιμο δεν την φθάνει ούτε το ταχύτερο άλογο τού ιππόδρομου.

Το ιμπάλα, μία όμορφη αφρικανική αντιλόπη, έχει όπως όλες οι αντιλόπες, πολυάριθμους εχθρούς. Διαθέ­τει όμως και πολλά εφόδια αυτοπροστασίας. Δυνατή όρασι και ακοή και όσφρησι. Επί πλέον αφάνταστη επιτηδειότητα στα πηδήματα. Εάν λ.χ. μία λεοπάρδαλις επιτεθή σε μία ομάδα από ιμπάλα, αυτά διασκορπίζον­ται προς όλες τις κατευθύνσεις με συνεχόμενα πηδήματα που στο μήκος φθάνουν τα δέκα μέτρα, ενώ στο ύψος τα τρία. Πηδώντας επάνω, πέφτοντας κάτω με ταχύτατο ρυθμό, εμφανιζόμενα και εξαφανιζόμενα με τα ασυνήθι­στα πηδήματα και ακροβατικά, κάνουν το αρπακτικό να σαστίζη και να μη ξέρη πως να ενεργήση.

 Ο γνωστός σκαντζόχοιρος δεν φημίζεται ούτε για καλή όρασι η όσφρησι ούτε και μπορεί να κάνη άλματα όπως το ιμπάλα. Έχει όμως το δικό του προστα­τευτικό σύστημα, τα αγκάθια του. Μόλις βρεθή μπροστά στον κίνδυνο, κουβαριάζεται και γίνεται φρούριο απόρ­θητο. Χιλιάδες αγκάθια ορθώνονται από την περίεργη αυτή ζωντανή μπάλλα, σωστό δάσος από ξίφη, έτοιμα να αντιμετωπίσουν οποιονδήποτε κίνδυνο. Κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο σύστημα αμύνης.

 Στις θερμές χώρες ζη ο ορυκτερόποδας, γνω­στός και σαν «γουρούνι της γης». Ζώο άσχημο, με κωνικό κεφάλι, τεράστια αυτιά, γυμνό σχεδόν δέρμα και μεγάλη ουρά. Στα μπροστινά του πόδια υπάρχουν τέσσερα πε­λώρια νύχια, πολύ ισχυρά, όμοια με σκαπάνες, ενώ τα πισινά ομοιάζουν με φτυάρια. Μόλις αντιληφθή κίν­δυνο, διπλώνει την ουρά κάτω από το σώμα του, σκάβει με θαυμαστή ταχύτητα το χώμα με τα μπροστινά πόδια και με τα πισινά το πετάει πίσω, και σε λίγο βρίσκεται ασφαλισμένος σε υπόγειο καταφύγιο. Υπέροχος και τα­χύτατος σκαφτιάς.

 Όλοι μας ξέρουμε το ενοχλητικό και αποκρουστικό έντομο που λέγεταικατσαρίδα. Έχει όμως κάτι το θαυ­μαστό να μας παρουσιάση. Διαθέτει κάποιον καταπλη­κτικό μηχανισμό που κάνει θαύματα σε περιπτώσεις που η όρασις ή η ακοή καταθέτουν τα όπλα.

Στο πίσω άκρο τού σώματός της υπάρχουν κάποιες μικρότατες τρίχες. Σ' αυτές είναι κρυμμένο το μυστή­ριο. Όσο ασήμαντες φαίνονται, τόση σπουδαιότητα εμφανίζουν. Παίρνουν άριστα στο πληροφοριοδοτικό έργο.

Ας υποθέσουμε ότι ορμάει από πίσω ένας βάτραχος να την συλλάβη και να την στείλη στο στομάχι του. Τινά­ζει απότομα την γλώσσα του και δεν θ' αργήση να την καταβροχθίση. Αλλά αυτοστιγμεί η κατσαρίδα ειδο­ποιήθηκε για τον κίνδυνο και πέταξε μακριά. Πως τον πήρε είδησι; Ποιος της διεμήνυσε την έφοδο τού εχθρού; Ποιος άλλος! Αυτές οι μικροσκοπικές τρίχες.

Η διαδικασία έχει ως εξής : Οι ευαίσθητες αυτές τρίχες διεγέρθηκαν από την δόνησι τού αέρα που προκά­λεσε το τίναγμα της γλώσσας τού βατράχου, και αστρα­πιαία τέθηκε σε λειτουργία ένας μηχανισμός - κομπιούτερ μέσα στο νευρικό της σύστημα. Έτσι και η εχθρική παρουσία επισημάνθηκε, αλλά και η φορά της επιθέ­σεως! Όταν η κατεύθυνσις τού εχθρού είναι διαφορετι­κή, διεγείρονται διαφορετικές τρίχες. Και σε χρόνο θαυμάστε! ίσο με το ένα εικοστό τού δευτερόλεπτου, και λιγώτερο, εκτινάσσεται μακριά από τον κίνδυνο.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ένα κακορρίζικο έντομο, το οποίο θα έκανε πολλούς να γογγύσουν που το έφτιαξε ο Θεός, γίνεται καθρέπτης που αντικαθρεπτίζει επάνω του την μεγάλη Σοφία!

 Όπως θα δούμε σε επόμενο κεφάλαιο υπάρχουν ψά­ρια που παράγουν ηλεκτρισμό. Αυτά διαθέτουν μία απί­στευτη ικανότητα. Μπορούν και προσανατολίζονται αλάνθαστα μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι. Αν στα ποτάμια ή στις λίμνες και στις θάλασσες που ζουν, αντιμετωπί­σουν νύχτα και μαυρίλα και θολούρα, δεν πτοούνται. Και αυτό, χάρις σε μερικούς ειδικούς πόρους σε διάφο­ρα σημεία τού σώματός τους που αποτελούν μυστηριώ­δεις ανιχνευτές.

Καθώς το ψάρι κινείται στα νερά, δημιουργεί γύρω του κάποιο αδύναμο ηλεκτρικό πεδίο. Ας υποθέσουμε ότι τα νερά είναι κατασκότεινα και απειλείται να σκοντάψη στην προεξοχή κάποιου βράχου. Μόλις η άκρη της προεξοχής μπή μέσα στο ηλεκτρικό πεδίο, προξενείται μία αναταραχή. Αμέσως δραστηριοποιούνται τα καταπληκτικά όργανα που αναφέραμε, και το ψάρι ειδο­ποιείται ν' αλλάξη δρομολόγιο. Έτσι αποφεύγει τις κακοτοπιές και βρίσκει τον δρόμο του μέσα στα σκοτά­δια. Την ώρα που παίρνει το σήμα μπορεί να μετακινηθή ή εμπρός ή πίσω με θαυμαστή ακρίβεια.

 Βλέπουμε λοιπόν ότι το κάθε έμβιο ον διαθέτει κά­ποια προστατευτική ασπίδα, είτε συνηθισμένη είτε πρω­τότυπη, και μ' αυτήν σώζεται.

Μία κατηγορία κατωτέρων ζώων τού βυθού έχουν μαλακή σάρκα. Έτσι εκτίθενται σε χίλιους δυο κινδύ­νους. Πλην όμως έχει ληφθή και γι' αυτά πρόνοια. Το μαλακό τους σώμα προστατεύεται από πέτρινο περίβλη­μα, τοόστρακο. Έτσι λοιπόν τα στρείδια, τα μύδια, οι καλόγνωμες, οι αχιβάδες, οι πεταλίδες, τα κοχύλια κλπ. δεν φοβούνται τον εχθρό. Το σκληρό τους όστρακο τα κάνει απόρθητα.

 Στον κόσμο της ξηράς συναντούμε καβούκια στα σαλιγκάρια και στις χελώνες. Χελώνες βέβαια υπάρχουν και στις θάλασσες.

Αλλού αντί για όστρακα και κελύφη θα ιδούμε αγκάθια. Αλλού θα συναντήσουμε κέρατα ή δαγκάνες ή βυζάχτρες ή κεντριά... Κάθε πλάσμα τού Θεού έχει τον τρόπο του να προστατεύεται.

 Ένα είδος βατράχου βολεύεται θαυμάσια με οποιαδήποτε ατμοσφαιρική κατάστασι. Πως το καταφέρ­νει; Εκχύνει από το σώμα του ένα αφρώδες υγρό, το οποίο άλλοτε εμποδίζει τις ηλιακές ακτίνες να το προσ­βάλλουν και να το βλάπτουν, και άλλοτε εμποδίζει την υγρασία. Ρυθμίζοντας έτσι τα πράγματα, έχει πάντοτε τις καιρικές συνθήκες της αρεσκείας του.

Κάποτε έτυχε να παρακολουθώ μία τηλεοπτική εκ­πομπή με τον τίτλο «Ο κόσμος τού βυθού». Ήταν αφιε­ρωμένη στους κάστορες, τα θαυμαστά αυτά ζώα που φτιάχνουν ωραίες οικοδομές μέσα στα νερά των ποτα­μών. Δύο σημεία της εκπομπής τα συγκράτησα καλά. Το ένα, ότι ο κάστορας μένει πάντοτε έφ' όρου ζωής πιστός στον σύντροφό του. Πρότυπο συζυγίας. Το άλλο, που μας ενδιαφέρει εδώ, ότι από αδένες τού σώματός του παράγεται ένα ελαιώδες υγρό, που τον καθιστά αδιάβρο­χο. Έτσι προστατεύεται από την επίδρασι τού νερού. Διαφορετικά, μέσα στα νερά και στους νερόλακκους που ζη θα τον εξόντωνε η υγρασία. Η πρόνοια όμως τού Δημιουργού τον εφωδίασε με σωτήριο αδιάβρο­χο. Πως να μην αναφώνηση κανείς το «Ως εμεγαλύνθη τα έργα Σου...»!

 Ένα είδος τερμιτών που ζη στην Αφρική, στην Κεν­τρική Αμερική και στην Αυστραλία, στην άμυνα κατά των εχθρών χρησιμοποιεί ένα αμυντικό σύστημα σοφό και καταπληκτικό. Όταν οι εχθροί τους, τα μυρμήγκια λ.χ. ή οι αράχνες, κάνουν επίθεσι στην αποικία τους, τους αποκρούουν με μία δύσοσμη χημική ουσία. Εκτο­ξεύουν μία μυρουδιά σαν σπρέι που είναι τόσο βαρειά, τόσο άσχημη και τόσο φρικτή, ώστε οι αντίπαλοι όχι απλώς να απωθούνται, αλλά και να ζαλίζωνται υπερβολικά, ακόμη και να πέφτουν κάτω νεκροί. Οι τερμίτες δηλαδή αυτοί ανακάλυψαν τον πόλεμο με χημικά όπλα!

 Στις θερμές χώρες υπάρχει ένα σχετικά μικρό ζώο που ονομάζεται προτελής ο λοφοφόρος (έ­χουμε ξαναμιλήσει γι' αυτόν). Ομοιάζει λίγο με σκύλο και περισσότερο με ραβδωτή ύαινα. Είναι νυκτόβιο. Την ημέρα του την περνά σε μία βαθειά φωλιά που αποτελεί­ται συνήθως από δύο ή περισσότερες στοές μήκους δέκα μέτρων περίπου, που καταλήγουν σ' ένα κυκλικό θάλα­μο με διάμετρο ένα μέτρο. Στο ζώο αυτό συναντούμε κάτι παρόμοιο με τους τερμίτες. Μόλις βρεθή σε κίνδυνο αντιμετωπίζει τους εχθρούς του εκκρίνοντας από πίσω από τους εδρικούς αδένες (στους τερμίτες η εκτόξευσις γίνεται από εμπρός από το κεφάλι) μία ιδιαίτερα απο­κρουστική και αηδιαστική οσμή, η οποία είναι ικανή να τους τρέψη σε φυγή.

 Στον φρύνο, τον μεγαλόσωμο και μακρόβιο βάτραχο (στην πατρίδα μας είναι γνωστός συνήθως με το όνομα «μπράσκα») που είναι ωφελιμώτατος στην γεωργία, διότι καταστρέφει πλήθος από επιβλαβή ζωύφια, πα­ρατηρείται το εξής: Στο δέρμα του φυλάσσεται ένα βλεν­νώδες δηλητήριο που αναγκάζει τους εχθρούς του να απομακρύνωνται. Οι εχθροί του που αντιλαμβάνονται την ύπαρξι αυτού τού δηλητηρίου, θα λένε μεταξύ τους: «Μη πλησιάζετε! Δηλητήριο»!

 Μερικές παράγραφοι που θα ακολουθήσουν μπορούσαν να τιτλοφορηθούν: «Παρατηρήσεις σε βα­τράχους  της  Νότιας  Αμερικής».

Σ' αυτήν την χώρα υπάρχουν βάτραχοι με αμυντικό σύστημα προχωρημένης μορφής. Το δηλητήριο που δη­μιουργείται στους βλεννογόνους αδένες τού δέρματος (γενικά όλα τα αμφίβια έχουν στο δέρμα τους τέτοιους αδένες για να το διατηρούν υγρό) χαρακτηρίζεται ιδιαί­τερα δραστικό. Τα καταφέρνει να παραλύση αμέσως ένα πουλί ή έναν πίθηκο που θα τους αγγίξη.

Έχουν ερευνηθή είκοσι τουλάχιστον διαφορετικά είδη βατράχων με δηλητήριο. Πρόσφατα ανακαλύφθηκε ένας βάτραχος με τόσο ισχυρό δηλητήριο, ώστε και μία μικρή επαφή με το δέρμα του οδηγεί στον θάνατο. Και άνθρωπο ακόμη μπορεί να θανάτωση. Οι ιθαγενείς της Κολομβίας για να καταστήσουν θανατηφόρα τα βέλη τους, τρίβουν την αιχμή τους επάνω στην ράχι αυτών των αμφιβίων.

Ένας βάτραχος στην Αργεντινή είναι σπουδαίος στην αντιμετώπιση των καιρικών μεταπτώσεων. Φέρει πολλούς αδένες στο δέρμα του που μπορούν να παρά­γουν κερί! Μόλις νοιώση το δέρμα του να στεγνώνη και να ξεραίνεται, θέτει σε λειτουργία αυτούς τους αδένες, και αμέσως το σώμα του περιβάλλεται μ' ένα επίχρι­σμα που αποτελεί εξαιρετικό αδιάβροχο ένδυμα! Αυτό δεν επιτρέπει στις καιρικές συνθήκες να επιδράσουν στον οργανισμό του, και έτσι η ποθητή υγρασία διατη­ρείται στο ακέραιον.

 Αλλά και μελετώντας το που εναποθέτουν οι βάτρα­χοι τα αυγά τους και πως τα προστατεύουν από τους διά­φορους κινδύνους, πάλι θα νοιώσουμε κατάπληξι. Ιδιαί­τερα με αυτό που παρουσιάζει κάποιος βάτραχος της Βραζιλίας. Πρόκειται για θαύμα. Όταν για πρώτη φορά γνώρισα την περίπτωσι έμεινα άναυδος. Εδώ πρέπει να είσαι πνευματικά αναίσθητος για να μη συγκλονισθής και να μη στείλης εντονώτατες δοξολογίες στον άγιο Δημιουργό.

Ενώ άλλοι βάτραχοι γεννούν πολυάριθμα αυγά με­ρικοί μέχρι και έξι χιλιάδεςκαι τα εγκαταλείπουν σε διάφορα μέρη, αυτός γεννά γύρω στα εκατό. Μόλις γεν­νηθούν, το αρσενικό με όμορφες και προσεκτικές κινή­σεις των πίσω ποδιών τα σπρώχνει και τα ανεβάζει, όσα περισσότερα μπορεί, στην ράχι τού θηλυκού. Κολλούν όλα. Το θηλυκό μετακινείται χωρίς να πέση κανένα.

Έπειτα ακολουθεί άλλο θαυμάσιο. Το δέρμα στην ράχι αρχίζει να αλλοιώνεται, να πρήζεται και σιγά - σιγά όλα χώνονται μέσα. Κατόπιν σχηματίζεται μία μεμ­βράνη που μεγαλώνει και τα σκεπάζει καθ' ολοκλη­ρίαν. Τελεία κάλυψις. Στην συνέχεια, αφού περάσουν τριάντα ώρες το δέρμα ανακτά πλήρως την αρχική του φυσιολογική όψι. Κανένας δεν μπορεί να υποπτευθή τι κρύβεται από κάτω.

Επί τρεις εβδομάδες το θηλυκό κινείται εδώ κι' εκεί, και ο εχθρός δεν νοιώθει τίποτε από αυτά που συντελούν­ται επάνω στην ράχι του. Τα αυγά εκκολάπτονται με την ησυχία τους, χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο. Η δική τους ασφάλεια δεν συγκρίνεται με καμμία άλλη. Μόλις συμπληρωθούν οι τρεις εβδομάδες, παρατηρούνται στο δέρμα κάποιες διεργασίες, κάποια σκασίματα. Κι' αφού περάσουν άλλες τρεις εβδομάδες τα μικρά αρχίζουν να βγαίνουν και χαιρετούν το φως τού ήλιου. Τώρα πια δεν χρειάζονται την μητρική προστασία. Σαν εξαιρετικοί κολυμβηταί βουτούν στα νερά, βρίσκουν τροφές, ανακαλύ­πτουν κρυψώνες ασφαλείας. Κι' όταν θα μεγαλώσουν θα δείξουν παρόμοια στοργή και φροντίδα στους δικούς τους απογόνους.

 Αφού ο λόγος είναι περί βατράχων, έχουμε και κάτι άλλο να πούμε. Οι βάτραχοι δεν τα πηγαίνουν καλά με το ψύχος. Πως λοιπόν αντιμετωπίζουν τον χειμώνα; Τι κάνουν όταν οι βάλτοι παγώνουν και τα χωράφια σκεπά­ζονται με χιόνι; Μήπως πηγαίνουν στις θερμές χώρες; Ασφαλώς όχι. Άλλωστε δεν διαθέτουν φτερά για να σκεφθούν αποδημίες. Χώνονται βαθειά στην λάσπη και κατεβάζουν στο ελάχιστο την αναπνοή και την κυκλο­φορία τού αίματος. Με άλλα λόγια πέφτουν σε χειμερινή νάρκη. Μόλις περάσουν τα κρύα και τα χιόνια, φρέσκοι και ξεκούραστοι θα προβάλουν πάλι στο προσκή­νιο της ιστορίας! Το ίδιο γίνεται και με τα φίδια, τις σαλαμάντρες, τις χελώνες, ωρισμένα είδη σκίουρων, ποντίκων κλπ. Αντί λοιπόν για αποδημίες ξέρουν την χειμερινή νάρκη. «Το καλό το παλληκάρι όπως λέει και η παροιμία ξέρει κι' άλλο μονοπάτι»!

 Η άμυνα με χημικά όπλα δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των ζώων. Την συναντούμε και στο βασί­λειο των φυτών. Πολλά είναι τα φυτά, τα οποία διαθέτουν χημικές ουσίες που δεν τις χρησιμοποιούν για την φυσιολογική τους ανάπτυξι, αλλά για προστασία. Για να αμύνωνται εναντίον των φυτοφάγων ζώων και εντόμων, Ιδίως των εντόμων που κάνουν μεγάλη θραύσι στον φυτικό κόσμο.

Έτσι ωρισμένα φυτά, για να προστατευθούν από τους εχθρούς των περικλείουν μέσα τους αλκαλοειδείς ουσίες, όπως είναι η καφεΐνη, η νικοτίνη, η κοκαΐνη, η μορφίνη κλπ. Σ' αυτήν την κατηγορία ανήκουν ο καφές, ο καπνός, η πατάτα, η κάνναβις, η κινίνη κ.α.

Γιατί οι γίδες ή τα πρόβατα δεν πλησιάζουν καθόλου τα φύλλα τού κισσού; Διότι περιέχουν δηλητηριώδεις ουσίες. Γιατί παραμένουν άθικτα τα φύλλα τηςπικρο­δάφνης; Για τον ίδιο λόγο. Γιατί τα έντομα δεν βλά­πτουν καθόλου ταχρυσάνθεμα; Διότι μία υγρή ουσία που περικλείουν αυτά τα άνθη, τα οδηγεί στον θάνατο.

 Κάτι αντίστοιχο παρατηρείται σε ωρισμένα είδη πε­ταλούδων. Οι πεταλούδες αυτές παρ' όλο που ξε­χωρίζουν για τα χτυπητά και φανταχτερά τους χρώματα και τις εντυπωσιακές κηλίδες, δεν ενοχλούνται καθόλου ούτε από τα πουλιά ούτε από τους άλλους εχθρούς. Τι είναι αυτό που τις προστατεύει; Είναι η κακή γεύσις τους. Στο στάδιο της προνύμφης τρέφονται με φυτά που προ­μηθεύουν στον οργανισμό τους ουσίες άνοστες στους εχθρούς των. Και όπως εμείς αποφεύγουμε ένα δύσγευστο φαγητό, έτσι και τα πουλιά απομακρύνονται από τις κακόγευστες αυτές πεταλούδες.

 Στις ερημικές περιοχές των θερμών χωρών ευδοκιμούν οι κάκτοι. Σ' αυτά τα μέρη τα ζώα που τυχαίνει να περνούν πάντοτε αναζητούν νερό. Τα βασανίζει η δίψα. Εν τω με­ταξύ οι κάκτοι είναι γεμάτοι από νερό. Πως όμως δεν εξαφανίσθηκαν από τα διψασμένα ζώα; Απλούστατα, διότι είναι σκεπασμένοι μ' ένα σωρό αγκάθια. Διαφορε­τικά δεν γλύτωναν από τα δόντια των ζώων.

 Σε όλους μας είναι γνωστός, ο χαμαιλέων, η εντυπωσιακή αυτή σαύρα των θερμών χωρών για την οποία έχουμε ξαναμιλήσει. Αδύναμο και μικρό ζώο όπως είναι, κινδυνεύει από πολυάριθμους εχθρούς. Ωσ­τόσο έχει θαυμαστούς τρόπους αυτοπροστασίας. Τα μά­τια του μπορούν να περιστρέφωνται άνετα προς όλες τις διευθύνσεις, και μάλιστα το ένα ανεξάρτητα από το άλλο! Έτσι το ένα μάτι κοιτάζει εμπρός και εξερευνά τον δρόμο που πρόκειται να διανυθή, ενώ το άλλο δίνει πληροφορίες για το τι συμβαίνει στα μετόπισθεν.

Επί πλέον διαθέτει και την ικανότητα τού μιμητισμού. Μπορεί να μιμήται το χρώμα τού κλαδιού ή τού φυλλώματος όπου βρίσκεται. Το σπουδαίο είναι ότι η αλλαγή τού χρωματισμού μπορεί να γίνεται μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα. Ποιος θα αμφισβητήση την σπου­δαιότητα ενός τέτοιου τρόπου αυτοπροστασίας; Το πιο τέλειο καμουφλάζ.

 Στις πολικές αλεπούδες, σ' αυτές δηλαδή που ζουν στις αρκτικές περιοχές, συμβαίνει κάτι το αξιο­θαύμαστο: Το γκρίζο - καφφετί καλοκαιρινό τρίχωμά τους μεταβάλλεται σε λευκό κατά την διάρκεια τού χειμώνα! Έτσι άσπρες αυτές, άσπροι οι πάγοι και τα χιόνια, ποιος θα τις ξεχωρίση; Υπέροχη «παραλλαγή».

 Υπάρχουν ψάρια που έχουν χαρακτηρισθή σαν «ψαρια-χαμαιλέοντες». Γιατί αυτό; Διότι μπορούν κάθε τόσο να προσαρμόζονται στα χρώματα τού περι­βάλλοντος.

Η εχενηίδα λ.χ. που σχετίζεται με τις θαλάσσιες χελώνες και τους καρχαρίες κολλάει σαν βεντούζα στις κοιλιές τους παίρνει ανάλογα με τις περιστάσεις πράσινο χρώμα ή λευκό ή γκρίζο.

 Ένα ψάρι που διαβιεί στον κόσμο των κοραλλιών, το λεγόμενο «ψάρι - κοράλλι», άλλοτε εμφανίζεται λευ­κό, άλλοτε ροζ, άλλοτε βαθύ ερυθρό και άλλοτε μαύρο. Συμμορφώνεται δηλαδή με τα διάφορα χρώματα των κο­ραλλιών, πράγμα που τού παρέχει μεγάλη προστασία από τους εχθρούς του.

Παρόμοια και το «ψάρι - κουνέλι» που συνηθίζει να βόσκη στα ζωντανά μέρη των κοραλλιών, αλλάζει κατά περιστάσεις τρία χρώματα. Μπορεί κατά βούλησι να γίνεται την μία φορά πράσινο, την άλλη τριανταφυλλί ανοιχτό και την άλλη σκοτεινό ερυθρό.

 Κάποτε ένας ιχθυολόγος συνένωσε με ραφή ένα λευκό κι' ένα μαύρο ύφασμα, και πλησίασε στο σημείο της ενώσεως ένα ψάρι που ονομάζεται πλευρονήκτης ο πλάταξ. Συνέβαινε το εξής αξιοσημείωτο. Όταν το ψάρι προχωρούσε προς τα δεξιά ή αριστερά, χρωμα­τιζόταν ανάλογα λευκό ή μαύρο, ενώ όταν παρέμενε στο σημείο της ραφής έπαιρνε χρώμα ουδέτερο.

 Αν θέλη κανείς να μάθη την διαδικασία με την ο­ποία γίνεται η αλλαγή τού χρώματος, πρέπει να εξετά­ση τα χρωματοφόρα κύτταρα. Τα κύτταρα αυτά, μικρο­σκοπικά και αναρίθμητα, ανάλογα με την συστολή τους ή την διαστολή τους μεταβάλλουν το χρώμα τού ψαριού. Λ.χ. αν τα ερυθρά και τα κίτρινα κύτταρα διασταλούν στον μέγιστο βαθμό, το ψάρι γίνεται πορτοκαλόχρωμο.

 Σπουδαίες «παραλλαγές» συναντούμε στον κό­σμο των εντόμων. Πολλές φορές θα έτυχε βγαί­νοντας στην έξοχη να ιδούμε μία πεταλούδα να πλησιάζη σ' ένα φυτό με άνθη, να διπλώνη τα φτερά της και να κάθεται και να γίνεται ένα με τα φύλλα ή τα άνθη. Έτσι καθίσταται απαρατήρητη. Η συμμόρφωσίς της με τα σχήματα και τα χρώματα τού περιβάλλοντος της χαρίζει την προστασία.

Εντομολόγοι που πήγαν σε ζούγκλες για να μελετή­σουν τα πολυάριθμα και ωραία και σπάνια έντομα, ομι­λούν με θαυμασμό γι' αυτήν την περίπτωσι. Τόσο πολύ τα έντομα προσαρμόζονται στα σχήματα και στα χρώ­ματα τού φυσικού τους περιβάλλοντος και τόσο πολύ συγχέονται με τα φύλλα ή τα λουλούδια ή τις φλούδες η τα κλαδιά, ώστε χρειάζεται ειδικά εξασκημένο μάτι για να τα επισημάνη.

Έτσι με τον παθητικό αυτό τρόπο αμύνης αυτοπροστατεύονται, διαφεύγουν την προσοχή των αναρίθμητων έχθρων τους, και κατορθώνουν να επιβιώσουν.

 Όποιος έχει ζήσει σε ορεινά χωριά της πατρίδος μας, θα γνώρισε τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίο σώζεται η πέρδικα από τους κυνηγούς. Μόλις το όμορφο αυτό πτηνό με το χαριτωμένο περπάτημα του αντιληφθή τον κίνδυνο, γυρίζει ανάποδα και ξαπλώνει στο έδαφος, «ανασκελώνεται» όπως λένε, και (πράγμα καταπληκτικό) συγχέεται τόσο πολύ με το περιβάλλον, ώστε γίνεται εντελώς αθέατη. Μάλιστα τα περδικόπουλα (αυτά χρειά­ζονται περισσότερη προστασία) έχουν τέτοια επιτηδειότητα να γίνωνται ένα με το χώμα, γιατί τα βοηθάει και το χρώμα τους, ώστε μπροστά του να τα έχη ο κυνηγός, δεν τα ξεχωρίζει. Αυτό είναι που κάνει το κυνήγι της πέρδικας ιδιαίτερα δύσκολο.

Στην καμηλοπάρδαλι που έχει αρκετούς ε­χθρούς, παρατηρούμε παρεμφερείς προστατευτικούς τρό­πους. Τα χρώματα και τα σχέδια που βλέπουμε στο δέρμα της, ομοιάζουν με τις φωτεινές γραμμές και κηλίδες που δημιουργούν οι ακτίνες τού ήλιου ή της σελήνης καθώς περνούν ανάμεσα στα φύλλα των δένδρων. Έτσι καθώς το ζώο κινείται ανάμεσα στα δένδρα, η εικόνα που πα­ρουσιάζει το δέρμα του, συγχέεται εντελώς μ' εκείνη τού περιβάλλοντος και παραμένει απαρατήρητο από τα εχθρικά βλέμματα.

Το όριμπι  πολύ μικρή και χαριτωμένη αντιλόπη όταν βρίσκεται σε περιοχή καμένη από φωτιά, στο αντίκρυσμα εχθρού ξαπλώνει κάτω με το λαιμό τεντωμέ­νο και τ' αυτιά ίσια στο χώμα και ακινητοποιείται. Το χρώμα τού τριχώματος του συγχέεται απόλυτα με τα καφφεκίτρινα καμένα χόρτα και την σκόνη, και έτσι εξαφανίζεται από τα μάτια τού εχθρού.

Θα τελειώσουμε το κεφάλαιο αυτό με μία - δύο περι­πτώσεις από τον θαλάσσιο κόσμο. Θα ιδούμε πως σώζε­ται η καβουρομάννα, το μεγάλο νωθρό καβούρι που περιφέρεται στους βυθούς, από τους εχθρούς της.

Επάνω στο καβούκι της φυτρώνουν διάφορα μικρά χορτάρια, που σκεπάζουν όλο το σώμα της και το καθιστούν αθέατο. Όταν τυχαίνη να μένη ακίνητη, μοιά­ζει με χορτάρι. Τίποτε δεν δείχνει ότι πρόκειται για κα­βούρι. Όταν πάλι κινήται αργά μέσα στους χορταρια­σμένους βυθούς, δίνει την εντύπωσι ότι πρόκειται για χορτάρι που ταλαντεύεται από το νερό ή που αποκόπηκε από τον βυθό και παρασύρθηκε από το ρεύμα. Μ' αυτόν τον τρόπο βρίσκεται πάντοτε σε πλήρη ασφάλεια.

Τα καλαμάρια, όπως είναι γνωστό, αντιμετωπί­ζοντας εχθρική επίθεσι βγάζουν από μέσα τους μαύρο μελάνι. Το εκτοξεύουν εναντίον τού θηρευτή με αποτέ­λεσμα να κρυφτούν από τα μάτια του δημιουργώντας του επί πλέον και σαστιμάρα. Έτσι κατορθώνουν και τού ξεφεύγουν. Το ίδιο γίνεται και με τις σουπιές και τα χταπόδια. Τα τελευταία διαθέτουν συνήθως μισό κιλό μελάνι, που το μεταχειρίζονται στην υποχώρησι, για να θολώνουν τα νερά.

Μελετώντας τους τρόπους αυτοπροστασίας των διά­φορων ειδών, διακρίνουμε πίσω από αυτούς την υπέρ­τατη Σοφία που εξοπλίζει το κάθε πλάσμα με τα απαραί­τητα εφόδια της επιβιώσεώς τους. Διακρίνουμε την προ­νοητική αγάπη τού Δημιουργούκαι αισθανόμαστε πως αυτή η αγάπη ξεχύνεται παντού και αγκαλιάζει πατρικά την απεραντοσύνη τού σύμπαντος. Δοξάζουμε την τόση σοφία και αγάπη τού μεγάλου μας Πατέρα. Και διδα­σκόμαστε να εφοδιάζουμε κι' εμείς με την αναγκαία προ­στασία ό,τι καλό έργο επιτελούμε, αφού αποτελούμε εικόνες τού Δημιουργού.

 

alt

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «ΤΑ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» ΕΚΔΟΣΗ Β' -ΑΘΗΝΑ 1990

 

 Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com


Ελπίδα για το Ανέλπιστο....ή απλά συμβιβασμός;

Ελπίδα για το Ανέλπιστο....ή απλά συμβιβασμός;

 

Αρκετές φορές, έχω κάνει διάφορες αναρτήσεις για το δικαίωμα στην ελπίδα, στο όνειρο....στην υπέρβαση....για την τόλμη της "απεξάρτησης" από τα δεδομένα, από το τί θέλουν οι άλλοι......

'Εχω αναρωτηθεί για το τί σημαίνει να είσαι Άνθρωπος.....και προσπαθώ πραγματικά, με έργα και όχι μόνο με λόγια...να το καταφέρω....!

 

Τις προάλλες, διάβασα ένα υπέροχο κείμενο...που πραγματικά, τελειώνοντάς το, είχα την εντύπωση πως όλα ήταν βγαλμένα από μέσα μου.....διάβασα αυτά που ακριβώς πιστεύω, ακολουθώ, προσπαθώ.....

Θα τολμούσα να πω, πως θα μπορούσα να έχω γράψει εγώ αυτό το κείμενο....αλλά δεν είμαι ικανή στον γραπτό λόγο.....

Και χαίρομαι ιδιαίτερα όταν διαβάζω κείμενα που με εκφράζουν......δεδομένου πως νοιώθω πως δεν είμαι..."μόνη" μου.......σε αυτό που δοκώ και το οποίο με κάνει έρμαιο χαρακτηρισμών ποικίλου περιεχομένου από τους...."συνανθρώπους" μου...!!!

Σας προσφέρω αυτό το υπέροχο κείμενο...Μην το διαβάσετε απλά.....Καταλάβετέ το, νοιώστε το....αφήστε το να μιλήσει στην καρδιά σας, στο μυαλό σας...και ίσως εκπλαγείτε.....!

"Ο Ηράκλειτος έλεγε: 'Όποιος δεν ελπίζει, δεν πρόκειται ποτέ να βρεί το ανέλπιστο.

Πρέπει να πολεμάμε, με όλη μας την καρδιά, στην ζωή μας, κάθε μέρα, για το Ανέλπιστο.

Πρέπει να έχουμε τη γενναιότητα να αγωνισθούμε να φθάσουμε στο άφθαστο άστρο (The unreachable star, the impossible dream, όπως τραγουδούσε ο Δον Κιχώτης)

Αυτό είναι που μας κάνει να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας, τις συνθήκες, τα πάντα, νε εξελισσόμαστε και να ανελισσόμαστε ως ψυχές...

Και αυτό είναι που μας κάνει να αξίζουμε, να έχουμε αληθινή αξία, αληθινή αρετή.

Η γενναιότητα του αγώνα για το Αδύνατον Όνειρο, για την προσέγγιση του Άφθαστου Άστρου.

Ο άνθρωπος που δεν έχει όνειρα είναι πεθαμένος.

Ο άνθρωπος που δεν έχει όνειρα και που δεν κάνει κάτι για να κυνηγήσει και να πραγματοποιήσει τα όνειρά του, ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καρδιά, δεν έχει καμία ελπίδα στην ζωή του, είναι δειλός, είναι ποταπός, είναι ένα ανθρωπάκι......Δεν είναι Άνθρωπος !

Πώς είναι δυνατόν να είναι Άνθρωπος, κάποιος ο οποίος δεν έχει αληθινή καρδιά, δεν έχει ψυχή, δεν έχει όνειρα, δεν έχει όραμα, δεν έχει αγώνα για το ανέλπιστο, δεν έχει τέχνη απόδρασης από τα δεδομένα;

Είναι κάτι πολύ λιγότερο από Άνθρωπος...ονομάστε το όπως θέλετε...!

Οι περισσότεροι άνθρωποι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ζουν σε καταστάσεις απόγνωσης!

Ζουν σε συνθήκες απελπισίας! Απελπισία και Απόγνωση.

Τρόμος αληθινός, συμβιβασμός, παράδοση άνευ όρων! Απογοητευμένοι, τρομοκρατημένοι, δειλοί, φοβισμένοι για την ζωή τους (λες και ζούν!!), τυρρανισμένοι ή τυρρανικοί, αφοπλισμένοι και προσγειωμένοι, με κομμένα τα φτερά, τα οποία κόβουν από μόνοι τους (!!), μόλις οι συνθήκες τους ψαλιδίσουν μερικά πούπουλα!

Από τον τρόμο τους και από την απογοήτευσή τους και από την ανεδαφική τεράστια δειλία τους! Είναι απαράδεκτο!!!

Συμβαίνει παντού γύρω μου, το βλέπω κάθε μέρα, το βλέπω ακόμη και στους πιό άξιους και θαυμαστούς ανθρώπους, σε μεγάλες καρδιές,, μεγάλα ταλέντα, πανέμορφους ανθρώπους, αξιότιμους, ξεχωριστούς, αλλά και σε όλους τους άλλους, με άλλους τρόπους, εκτός από εκείνους που είναι πλέον τελείως Ζόμπι και δεν μπορείς πια να σκεφτείς τίποτε γι αυτούς, διότι οι σκέψεις δεν τους αγγίζουν πιά, είναι μία άγνωστη διαδικασία...όπως και τα συναισθήματα...!

 

Οι καλοί άνθρωποι αγωνίζονται πάντα για τιμή και αξιοπρέπεια, για αρετή, για καλές ευκαιρίες, για αληθινή αγάπη, για περισσότερη γνώση, για περισσότερη έμπνευση, για υπέρβαση των καταστάσεων.

Και αμέσως απογοητεύονται στον αγώνα τους αυτόν, στην πρώτη κακοτυχία, μόλις πέσει η πρώτη "πιστολιά" και τρέχουν αμέσως να συμβιαβασθούν, όπως τους το ζητούν ως τιμωρία, ότι πρέπει να κάνουν κάποιους άθλους και ένα σωρό υπερβάσεις...για να συμβιβασθούν!

Και δεν το κάνουν για να κυνηγήσουν το όνειρό τους, αλλά κάνουν υπερβάσεις για να συμβιβασθούν!!!!

Τελικά αγωνίζονται για να τους αποδεχθούν οι άλλοι - και η κοινωνία - στον συμβιβασμό τους, ότι τον κάνουν καλά, ότι συμβιβάζονται καλά!

Αν είναι δυνατόν! Τί χαμένος αγώνας! Τί χαμένο κουράγιο!

Διεξάγουν αγώνα για να συμβιβασθούν, με απώλειες και μεγάλες θλίψεις και θυσίες, ενάντια σε όλους και ενάντια στον εαυτό τους, ενάντια στην καρδιά και στην ψυχή τους.

Και δεν τον διεξάγουν για να κάνουν αυτό που αληθινά θέλουν, αυτό που θέλει η καρδιά τους, ενάντια στις ποταπές αντιξοότητες, αλλά τον διεξάγουν οι ίδιοι εναντίον της καρδιάς τους, εναντίον του εαυτού τους!!!!

 

Οι άνθρωποι δεν είναι αξιοπρεπείς όταν την αξιοπρέπειά τους την καθορίζουν οι άλλοι.

Οι άνθρωποι είναι αξιοπρεπείς όταν κάνουν αυτό που αληθινά θέλουν, μόνο τότε.

Οι άνθρωποι δεν είναι ενάρετοι όταν φοβούνταιο μην χάσουν την αρετή τους, ή όταν χαράζει την αρετή τους η κάθε περίσταση, ή όταν τους ερμηνεύουν οι άλλοι την αρετή τους και την ποσότητά της!

Είναι ενάρετοι όταν εννοούν αυτό που λένε, όταν ξέρουν τί θέλουν και όταν το υπερασπίζονται γενναία, ό,τι και να γίνει, ό,τι και αν συμβεί! Αδιαπραγμάτευτα!

Οι άνθρωποι δεν έχουν καμία ευκαιρία στην ζωή τους όταν συμβιβάζονται τόσο αισχρά όσο συμβιβάζονται οι περισσότεροι γύρω μας.

Οι άνθρωποι έχουν ευκαιρίες, μεγάλες ευκαιρίες ζωής, όταν έχουν την γενναιότητα και την πίστη να ρισκάρουν, να κάνουν έναν ηρωισμό, μία υπέρβαση του εαυτού τους και των δεδομένων!

Να τείνουν το χέρι πάνω από το περβάζι να αδράξουν το άφταστο! Μόνο τότε έχουν αληθινή ευκαιρία, μεγάλη ευκαιρία! Και ο Τολμών Νικά!

 

Οι άνθρωποι δεν θα κερδίσουν ποτέ αληθινή αγάπη, που τόσο όλοι την αποζητούν μέσα τους, ποτέ όταν κάνουν το αναμενόμενο, το δεδομένο, το συνηθισμένο.

Η αληθινή αγάπη δεν είναι αναμενόμενη, ρηχή, συνήθης, διαπραγματεύσιμη, με αισχρότητες που σκαρφίζεται ο καθένας σαν παζάρι.

Η αληθινή αγάπη είναι αναπάντεχη, αδιαπραγμάτευτη, υπέροχη, παράξενη, εκρηκτική, έτοιμη να παραδώσει τα πάντα για να κερδίσει την ελπίδα, το ανέλπιστο, το θαύμα! 

Η αγάπη είναι η βαθύτατη επιθυμία για το θαύμα! Αυτό είναι αγάπη! Ο ασίγαστος πόθος για το θαύμα....

Οι άνθρωποι όταν αγαπούν κάτι, το εξυψώνουν, και εκείνο με την σειρά του, ό,τι κι αν είναι, τους εξυψώνει! Ύψος στο ύψος, αρχίζουν να πετούν, οι ουρανοί είναι δικοί τους !

 

Οι άνθρωποι δεν θα κερδίσουν ποτέ περισσότερη γνώση, ποτέ, όσο κάθονται στα αυγά τους σαν κότες!

Δεν μπορούν να φαντασθούν την Γνώση, ούτε να την κλωσήσουν!

Και όταν είναι έτοιμοι, ω ναι, η Γνώση τους καλεί από μακριά! Πρέπει να πάνε να την συναντήσουν, να την γνωρίσουν! Να τους διδαχθεί, να την ζήσουν!

Είναι νέα γνώση, νέα εμπειρία, έχουμε να μάθουμε τόσα πολλά! Έχουμε να ζήσουμε τόσα πολλά! Δεν είμαστε στ'αλήθεια κλώσσες, σε ένα κοτέτσι, που φυλάμε τα αυγά να μην σπάσουν!

Είμαστε Άνθρωποι, με Α κεφαλαίο και πρέπει να το δικαιώσουμε αυτό, αλλιώς χάνεται η ανθρωπιά μας, τελικά γινόμαστε υπάνθρωποι, και χειρότερα ακόμα, όρθια ζώα, θηρία, άγρια θηρία, επαίσχυντα. Ντροπή μας !!!

 

Είναι ντροπή μας που μας συμβαίνει αυτό, σε τόσους πολλούς από εμάς!

Κι ακόμη πιό ντροπή -ντροπή τους! - σε εκείνους που έχουν όλα τα εφόδια, όλες τις προδιαγραφές και τις αξιοθαύμαστες ιδιαιτερότητες, και καταλήγουν έτσι, στον πρώτο φόβο της μάχης, παραδομένοι, φοβισμένοι, υπάνθρωποι, για χρόνια, στο τέλος θηρία που τρώνε το ένα το άλλο, μέσα στα ξεκλείδωτα κλουβιά, ανόητα και ελεεινά πλάσματα, που κανένας ανώτερος Άνθρωπος δεν θα λυπόταν!

Καταλήγουν να είναι "σκατά". και αυτό το λένε συνέχεια, λένε: "είμαι σκατά", σαν να υπνωτίζουν τον εαυτό τους, επειδή κάποια παράξενη κακή δύναμη τους είπε ότι πρέπει να το κάνουν...και τείκά είναι η μόνη αλληγορία που επιτρέπουν στον εαυτό τους να δικαιώσουν!

 

Οι άνθρωποι πολλές φορές, όσο έξυπνοι και αν είναι, δεν βλέπουν πώς οι καταστάσεις που εμφανίζονται στην ζωή τους αποτελούν Μύηση!

Ότι κάτι τους προκαλεί! Ίσως δημιουργεί μία πρόκληση, να αποδείξουν αν είναι άξιοι για περισότερα.

Κάτι προσπαθεί να τους μυήσει πιό βαθιά στην ζωή, κι εκείνοι συχνά φοβούνται, απελπίζονται από την φαινομενική δυσκολία, οπισθοχωρούν, τελικά θέλουν να γυρίσουν στην μαμά τους, στον μπαμπά τους, στην κούνια τους...πιό πίσω ακόμη...στο κενό...στον θάνατο!

Ενώ πρέπει συνέχεια, συνέχεια να αναγεννιόμαστε! Άνωθεν! Να μυούμαστε στον ανώτερο εαυτό μας και να τον πραγματώνουμε....

 

Ο άνθρωπος που δεν έχει όνειρα, και που δεν κάνει κάτι για να κυνηγήσει και να πραγματοποιήσει αυτά του τα όνειρα ηρωικά, είναι πεθαμένος, είναι τροφή για τις σκοτεινές αρκούδες.

Ο άνθρωπος που δεν δραπετεύει γενναία από τα δεδομένα και δεν έρχεται να συνδιαλλαχθεί με το όνειρό του, με το όραμά του, με την υπέρβασή του....είναι προδότης, ένας προδότης των ανθρώπινων ονείρων, προδότης των καλύτερων πραγμάτων του κόσμου : προδότης των ελπίδων του Ανθρώπου, της αληθινής καρδιάς του κόσμου, προδότης των θαυμάτων!

 

Εσύ είσαι τέτοιος;

Πολέμα να το αλλάξεις τώρα!

Οι Θεοί θα συγκινηθούν από το Ανέλπιστό σου, τον αγώνα σου για το Αδύνατον, και θα σε βοηθήσουν!

Αυτή είναι η Αλήθεια!!!!! "

 

(Π.Γιαννουλάκης)

 

Και θα προσθέσω.....

 

"Τί κοινότατον; Ελπίς. Και γαρ οίς άλλο μηδεν, αύτη παρέστη" (Θαλής)

 

"Ακολούθησε αυτό που αγαπάς. Μην καταδεχτείς να ρωτήσεις τί αναζητούν "εκείνοι" εκεί έξω. Ρώτα τί έχεις μέσα σου. Ακολούθησε όχι τα συμφέροντάσ ου, που αλλάζουν, αλλά αυτό που είσαι κι αυτό που αγαπάς, που ούτε θα αλλάξει, ούτε πρέπει να αλλάξει". (G.Geyer)

 

"Αν πέσεις πάνω σε τοίχο, μην κάνεις μεταβολη και τα παρατήσεις. Βρες τρόπο να περάσεις από πάνω, από μέσα, ή να τον παρακάμψεις". (M.Jordan)

 

"Όταν πιστεύουμε σε κάτι ανύπαρκτο με πάθος, τελικά το δημιουργούμε. Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά". (Ν. Καζαντζάκης)

 

Πολλές φορές είδα τα όνειρά μου να γίνονται στάχτη και να χάνονται στον αέρα....

Πολλές φορές είδα τα όνειρά μου να γίνονται δάκρυα και να κυλούν από τα μάτια μου....

Πολλές φορές πίστεψα πως δεν έχω δικαίωμα σε κάποιο όνειρο και στην προσπάθειά μου να το διεκδικήσω έκανα λάθη.....

Υπήρξαν και φορές που αναρωτήθηκα αν τελικά έχω δικαίωμα πλέον να κάνω όνειρα, αν πρέπει να αγωνίζομαι για ό,τι πιστεύω πως αξίζει και πως αγαπώ, αν πρέπει να τολμώ να κάνω την υπέρβασή μου,...πέρα από τα πρέπει και τα μη.....

 

Όταν λιγοψύχησα, όταν έσκυψα το κεφάλι, όταν οπισθοχώρησα....ένοιωσα πως δεν είμαι Άνθρωπος.....

Κι εγώ παλεύω καθημερινά να γίνω.....!

Ο κόσμος είναι όμορφος παρά την υποκρισία, τον μόχθο, την απανθρωπιά και τα προδομένα όνειρα....Γι αυτό θα συνεχίσω να παλεύω, συνθηκολογώντας με την ψυχή μου.....

Αν το όνειρο δεν γίνει ευχή, αν η ευχή δεν γίνει θέλω, αν το θέλω δεν γίνει μπορώ...τότε το όνειρο γίνεται εφιάλτης.....!

Ξέρω πια πως αξίζει να υπάρχω για τα όνειρά μου....κι ας είναι αυτά τα όνειρα φωτιά που θα με κάψουν.....

 

Λ.Κ.


Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΗΚΑ ΤΗΣ. ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Η γλώσσα μας
Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες)
Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)

Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και ...;..στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.
Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.
Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.
Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ
Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει.
Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». ιότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το
Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.
Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε
γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην
Ελλάδα:
«Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και
ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο
πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο
παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της.
Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ'εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α.Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».
υστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.
Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.
Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία
γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Αν σας άρεσε το θέμα προωθήστε το στους φίλους σας για να τους ενημερώσετε
Από: Alekos Voutsaras